19.II.1. Είναι ουσιώδες να μη συγχέεται το λάθος με την αμαρτία, κι είναι αυτή η διάκριση που κάνει δυνατή τη σωτηρία. ²Διότι το λάθος μπορεί να διορθωθεί, και το σφάλμα να επανορθωθεί. ³Αλλά η αμαρτία, εάν ήταν ποτέ δυνατή, θα ήταν αμετάκλητη. ⁴Η πεποίθηση στην αμαρτία βασίζεται αναγκαστικά στη σταθερή βεβαιότητα ότι οι νόες, κι όχι τα σώματα, μπορούν να επιτεθούν. ⁵Κι έτσι ο νους είναι ένοχος, και θα παραμείνει για πάντα έτσι μέχρις ότου ένας νους που δεν αποτελεί τμήμα του να μπορέσει να του δώσει άφεση αμαρτιών. ⁶Ή αμαρτία ζητά τιμωρία όπως το λάθος ζητά διόρθωση, και η πεποίθηση ότι η τιμωρία είναι διόρθωση είναι καθαρά παράλογη.
19.II.2. Η αμαρτία δεν είναι λάθος, διότι η αμαρτία συνεπάγεται μια υπεροψία η οποία λείπει από την ιδέα του λάθους. ²Το ν αμαρτήσει κανείς θα σήμαινε να πετύχει να βεβηλώσει την πραγματικότητα. ³Η αμαρτία είναι η διακήρυξη ότι η επίθεση είναι πραγματική και η ενοχή δικαιώνεται, ⁴Θεωρεί δεδομένο ότι ο Υιός του Θεού είναι ένοχος, κι έχει έτσι επιτύχει να χάσει την αθωότητα του και να κάνει τον εαυτό του κάτι που ο Θεός δεν δημιούργησε. ⁵Έτσι η δημιουργία δεν θεωρείται αιώνια, και η Θέληση του Θεού είναι ανοικτή σε εναντίωση και ήττα. ⁶Η αμαρτία είναι η μεγάλη αυταπάτη που αποτελεί τη βάση όλου του ψευδούς μεγαλείου του εγώ. ⁷Διότι μέσω αυτής ο Ίδιος ο Θεός μεταβάλλεται και παριστάνεται ατελής.
19.II.3. Ο Υιός του θεού μπορεί να κάνει λάθη -μπορεί να απατήσει τον εαυτό του- μπορεί ακόμη να στρέψει τη δύναμη του νου του ενάντια στον εαυτό του. ²Αλλά δεν μπορεί ν'αμαρτήσει. ³Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνει και το οποίο πραγματικά θ άλλαζε την πραγματικότητα του με οποιονδήποτε τρόπο, ούτε μπορεί να κάνει τον εαυτό του αληθινά ένοχο. ⁴Αυτό θα το έκανε η αμαρτία, διότι τέτοιος είναι ο στόχος της. ⁵Ομως παρά την άγρια παραφροσύνη που ενυπάρχει σ όλη την ιδέα της αμαρτίας, αυτή είναι αδύνατη. ⁶Διότι η πληρωμή της αμαρτίας είναι ο θάνατος, και πώς μπορεί να πεθάνει ο αθάνατος;
19.II.4. Μια σοβαρότερη δοξασία της παράλογης θρησκείας του εγώ είναι ότι η αμαρτία δεν είναι λάθος αλλά αλήθεια, κι ότι η αθωότητα είναι που εξαπατά. ²Η αγνότητα θεωρείται υπεροψία, ενώ η αποδοχή του εαυτού ως αμαρτωλού γίνεται αντιληπτή ως ιερότητα. ³Και είναι αυτό το δόγμα που αντικαθιστά την πραγματικότητα του Υιού του Θεού, όπως ο Πατέρας τον δημιούργησε, και θέλησε για πάντα να είναι. ⁴Είναι αυτό ταπεινότητα; ⁵Η είναι μάλλον μια προσπάθεια ν αποσπαστεί η δημιουργία από την αλήθεια και να κρατηθεί χωριστά;
19.II.5. Κάθε προσπάθεια να επανερμηνευτεί η αμαρτία ως λάθος είναι πάντα ευάλωτη στο εγώ. ²Η ιδέα της αμαρτίας είναι ολοκληρωτικά απαραβίαστη στο σύστημα σκέψης του, κι εντελώς απλησίαστη παρά μόνο με σεβασμό και δέος. ³Είναι η πιο «ιερή» έννοια στο σύστημα του εγώ αξιαγάπητη και δυνατή, ολοκληρωτικά αληθινή, και απαραιτήτως προστατευόμενη με κάθε άμυνα στη διάθεση της. ⁴Διότι εδώ βρίσκεται η «καλύτερη» της άμυνα, που υπηρετούν όλες οι άλλες. ⁵Εδώ είναι η πανοπλία της, η προστασία της, κι ο σκοτεινός σκοπός ο οποίος ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο τις ιδιαίτερες σχέσεις σας.
19.II.6. Μπορεί πραγματικά να ειπωθεί ότι το εγώ έχτισε τον κόσμο του πάνω στην αμαρτία. ²Μονάχα σ έναν τέτοιο κόσμο θα μπορούσαν όλα να είναι αντεστραμμένα. ³Αυτή είναι η παράξενη αυταπάτη που κάνει τα σύννεφα της ενοχής να μοιάζουν βαριά και αδιαπέραστα. ⁴Ή στερεότητα που φαίνεται να έχουν τα θεμέλια αυτού του κόσμου είναι βασισμένη σ αυτό. ⁵Διότι η αμαρτία έχει μεταβάλλει όλη τη δημιουργία από μια ιδέα του Θεού σε ένα ιδανικό που επιθυμεί το εγώ έναν κόσμο που τον κυβερνά αυτό, φτιαγμένο από σώματα χωρίς νου και ικανά για παντελή διαφθορά και παρακμή. ⁶Έάν αυτό είναι ένα λάθος, μπορεί εύκολα να εξουδετερωθεί από την αλήθεια. ⁷Οποιοδήποτε λάθος μπορεί να διορθωθεί, εάν η αλήθεια αφεθεί να το κρίνει. ⁸Αλλά εάν στο λάθος δοθεί το γόητρο της αλήθειας, τότε πού μπορεί να αναζητηθεί η πραγματική αλήθεια; ⁹Η «ιερότητα» της αμαρτίας κρατιέται στη θέση της απλά από αυτήν την παράξενη επινόηση. °Αν η αμαρτία είναι αληθινή, είναι απαραβίαστη, και όλα φέρονται σαυτήν για να τα κρίνει. ¹¹Αν είναι, όμως, ένα λάθος, όπως και είναι, τότε πρέπει να έλθει στην αλήθεια. ¹²Είναι αδύνατον να έχει κανείς πίστη στην αμαρτία, διότι η αμαρτία είναι απιστία. ¹³Ομως είναι δυνατόν να υπάρχει πίστη στο ότι ένα λάθος μπορεί να διορθωθεί.
19.II.7. Δεν υπάρχει πέτρα στο εμπόλεμο οχυρό του εγώ που να υπερασπίζεται με περισσότερο σθένος από το ότι η ιδέα της αμαρτίας είναι πραγματική· κι ότι ο Υιός του Θεού είναι αμαρτωλός. ²Για το εγώ, αυτό δεν είναι λάθος. ³Διότι αυτό είναι η πραγματικότητα του-αυτή είναι η «αλήθεια» από την οποία θα είναι πάντα αδύνατη η απόδραση. ⁴Αυτό είναι το παρελθόν του, το παρόν του και το μέλλον του. ⁵Διότι έχει με κάποιο τρόπο καταφέρει να διαφθείρει τον Πατέρα του και ν αλλάξει εντελώς τον Νου Του. ⁶Θρηνήστε, λοιπόν, τον θάνατο του Θεού, Τον Οποίο σκότωσε η αμαρτία! ⁷Κι αυτή θα ήταν η ευχή του εγώ, την οποία μέσα στην τρέλα του νομίζει ότι έχει πετύχει.
19.II.8. Δεν θα προτιμούσατε όλο αυτό να μην ήταν τίποτα περισσότερο από ένα λάθος, πλήρως διορθώσιμο; ²Όλόκληρη η διόρθωση του είναι σαν περπάτημα μέσω μιας καταχνιάς προς τον ήλιο. ³Αυτό είναι όλο. ⁴Ίσως θα μπαίνατε στον πειρασμό να συμφωνήσετε με το εγώ ότι είναι πολύ καλύτερο να είστε αμαρτωλοί παρά να έχετε κάνει λάθος. ⁵Εντούτοις σκεφτείτε προσεκτικά πριν να επιτρέψετε στον εαυτό σας να κάνει αυτή την επιλογή. ⁶Μην την προσεγγίσετε με επιπολαιότητα, διότι είναι η επιλογή της κόλασης ή του Παραδείσου.