23.II.1. Αν και είναι δυνατόν να έρθουν στο φως οι "νόμοι" του χάους, ποτέ δεν μπορούν να κατανοηθούν. ²Οι χαοτικοί νόμοι δεν έχουν κάποιο νόημα και επομένως δεν ανήκουν στην σφαίρα της λογικής. ³Όμως φαίνονται να αποτελούν εμπόδιο για την λογική και την αλήθεια. ⁴Ας τους εξετάσουμε λοιπόν ήρεμα έτσι που να μπορέσουμε να κοιτάξουμε πέρα απ' αυτούς κατανοώντας τί είναι κι όχι τί έχουν ως σκοπό να διατηρούν. ⁵Είναι σημαντικό να κατανοήσετε ότι ο σκοπός τους είναι να καταστήσουν την αλήθεια παράλογη και να της επιτεθούν. ⁶Εδώ βρίσκονται οι νόμοι που κυβερνούν τον κόσμο που φτιάξατε. ⁷Και όμως δεν κυβερνούν τίποτε και δεν χρειάζεται να καταλυθούν αλλά να κοιτάξετε πέρα απ' αυτούς και να τους προσπεράσετε.
23.II.2. Ο πρώτος χαοτικός νόμος είναι πως η αλήθεια είναι διαφορετική για τον καθένα. ²Όπως όλες αυτές οι αρχές, αυτή εδώ συντηρεί το ότι ο καθένας είναι χωριστός και έχει ένα διαφορετικό σύνολο από σκέψεις που τον διαχωρίζουν από τους άλλους. ³Αυτή η αρχή προέρχεται από την πεποίθηση πως υπάρχει μία ιεραρχία ψευδαισθήσεων ∙ μερικές είναι πιο πολύτιμες και επομένως αληθινές. ⁴Ο κάθε ένας την καθιερώνει για τον εαυτό του και την καθιστά αληθινή με το να επιτίθεται σ' αυτό στο οποίο κάποιος άλλος δίνει αξία. ⁵Και αυτό δικαιολογείται επειδή οι αξίες διαφέρουν και εκείνοι που τις έχουν φαίνονται διαφορετικοί κι επομένως εχθροί.
23.II.3. Σκεφθείτε πως αυτό φαίνεται να παρεμβάλλεται στην πρώτη αρχή των θαυμάτων. ²Διότι καθιερώνει βαθμούς αλήθειας μεταξύ των ψευδαισθήσεων, κάνοντας να φαίνεται πως μερικές απ' αυτές είναι πιο δύσκολο να ξεπεραστούν από άλλες. ³Αν συνειδητοποιούσατε πως όλες τους είναι το ίδιο και εξίσου αναληθείς θα ήταν τότε εύκολο να καταλάβετε πως τα θαύματα ισχύουν για όλες. ⁴Τα λάθη κάθε είδους μπορούν να διορθωθούν επειδή δεν είναι πραγματικά. ⁵Όταν έρχονται στην αλήθεια, αντί το ένα στο άλλο, ουσιαστικά εξαφανίζονται. ⁶Κανένα μέρος του τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στην αλήθεια περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο.
23.II.4. Ο δεύτερος νόμος του χάους, πράγματι αγαπητός σε κάθε πιστό της αμαρτίας, είναι πως όλοι πρέπει να αμαρτάνουν κι επομένως αξίζουν την επίθεση και τον θάνατο. ²Αυτή η αρχή, που συνδέεται στενά με την πρώτη, είναι η απαίτηση όλα τα λάθη να επιζητούν τιμωρία, όχι διόρθωση. ³Διότι η καταστροφή εκείνου που κάνει το λάθος τον θέτει πέραν της διόρθωσης και πέραν της συγχώρεσης. ⁴Αυτό που έχει κάνει, επομένως, μεταφράζεται σαν καταδίκη εναντίον του, την οποία ο Θεός είναι ανίσχυρος να υπέρβεί. ⁵Η αμαρτία δεν μπορεί να ανασταλεί αφού είναι η πίστη στο ότι ο Υιός του Θεού μπορεί να κάνει λάθη εξαιτίας των οποίων η ίδια του η καταστροφή γίνεται αναπόφευκτη.
23.II.5. Σκεφθείτε τί φαίνεται να επιφέρει κάτι τέτοιο στην σχέση ανάμεσα στον Πατέρα και τον Υιό. ²Τώρα φαίνεται πως Αυτοί δεν μπορούν ποτέ να ξανάγίνουν Ένα. ³Διότι ο ένας πρέπει να καταδικάζεται βάσει αυτής της λογικής από τον Άλλο. ⁴Τώρα είναι διαφορετικοί και εχθροί μεταξύ τους. ⁵Και η σχέση τους είναι σχέση αντίθεσης όπως ακριβώς τα διαχωρισμένα μέρη του Υιού συναντώνται μονάχα για να συγκρουστούν κι όχι για να ενωθούν. ⁶Ο ένας εξασθενεί, ο άλλος δυναμώνει από την νίκη του πάνω στον άλλο. ⁷Και ο φόβος του Θεού και ο φόβος του ενός για τον άλλο τώρα φαίνεται λογικός και πραγματικός εξαιτίας αυτού που ο Υιός του Θεού έχει κάνει στον εαυτό του και στον Δημιουργό του.
23.II.6. Η αλαζονεία πάνω στην οποία στηρίζονται οι νόμοι του χάους δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο φανερή απ' όσο εδώ. ²Εδώ βρίσκεται η αρχή που θα προσδιόριζε ποιός πρέπει να είναι ο Δημιουργός της πραγματικότητας∙ τί πρέπει να σκέφτεται και τί πρέπει να πιστεύει και πώς Εκείνος πρέπει να ανταποκριθεί πιστεύοντας σ' αυτή. ³Δεν φαίνεται καν απαραίτητο να ερωτηθεί σχετικά με την αλήθεια αυτού που καθιερώθηκε ως πιστεύω Του. ⁴Ο Υιός Του μπορεί να Του το πει και Εκείνος δεν έχει άλλη επιλογή από το να δεχθεί το λόγο του ως σωστό ή να κάνει λάθος. ⁵Αυτό οδηγεί άμεσα στο τρίτο ανήκουστο πιστεύω που φαίνεται να μετατρέπει το χάος σε αιωνιότητα. ⁶Διότι αν ο Θεός δεν μπορεί να κάνει λάθος πρέπει να αποδεχθεί την πεποίθηση του Υιού Του σχετικά με τον εαυτό του και να τον μισήσει γι' αυτό.
23.II.7. Δείτε πώς ο φόβος προς τον Θεό ενδυναμώνεται με αυτή την Τρίτη αρχή. ²Τώρα γίνεται αδύνατο να στραφείτε προς σ' Αυτόν για βοήθεια στη δυστυχία σας. ³Διότι τώρα έχει γίνει ο "εχθρός" που την προκάλεσε, προς τον Οποίο η έκκληση είναι άχρηστη. ⁴Ούτε μπορεί η σωτηρία να βρίσκεται στον Υιό, του οποίου κάθε μέρος φαίνεται να βρίσκεται σε πόλεμο με Αυτόν και να δικαιώνεται στην επίθεσή του. ⁵Και τώρα η σύγκρουση γίνεται αναπόφευκτη και υπερβαίνει κάθε βοήθεια από τον Θεό. ⁶Τώρα η σωτηρία πρέπει να παραμείνει αδύνατη διότι ο Σωτήρας έχει γίνει ο εχθρός.
23.II.8. Δεν μπορεί να υπάρξει απελευθέρωση, ούτε διαφυγή. ²Η Επανόρθωση επομένως γίνεται ένας μύθος και η εκδίκηση και όχι η συγχώρεση, είναι το Θέλημα του Θεού. ³Εκεί από όπου όλα αυτά ξεκινούν, δεν φαίνεται να υπάρχει αποτελεσματική βοήθεια. ⁴Μόνο η καταστροφή μπορεί να είναι το αποτέλεσμα. ⁵Και ο Ίδιος ο Θεός φαίνεται να συμβάλλει σ' αυτό, με σκοπό να υπερβεί τον Υιό Του. ⁶Μην σκεφθείτε πως το εγώ θα σας διευκολύνει να βρείτε διαφυγή από αυτό που θέλει. ⁷Αυτή, είναι η λειτουργία των μαθημάτων θαυμάτων, που δεν δίνουν αξία σ' αυτά που επιθυμεί το εγώ.
23.II.9. Το εγώ δίνει αξία μονάχα σ' αυτά που παίρνει. ²Αυτό το οδηγεί στον τέταρτο νόμο του χάους ο οποίος στηρίζεται στους προηγούμενους. ³Αυτός, ο κατά τα φαινόμενα νόμος, είναι η πεποίθηση ότι έχετε αυτά που πήρατε. ⁴Μέσω αυτού, η απώλεια κάποιου άλλου γίνεται δικό σας κέρδος και έτσι παραλείπεται η αναγνώριση πως δεν μπορείτε ποτέ να πάρετε τίποτα παρά μόνο από τον εαυτό σας. ⁵Όμως, όλοι οι άλλοι νόμοι του χάους πρέπει να οδηγούν σ' αυτό το σημείο. ⁶Διότι οι εχθροί δεν δίνουν με προθυμία ο ένας στον άλλο κι ούτε θέλουν να μοιράζονται αυτά που για αυτούς έχουν αξία. ⁷Και αυτά που οι εχθροί σας σάς στερούν πρέπει να αξίζουν να τα αποκτήσετε επειδή τα κρατούν κρυφά από σας.
23.II.10. Όλοι οι μηχανισμοί της τρέλας φαίνεται να αναδύονται εδώ : ο "εχθρός" δυνάμωσε με το να κρατά κρυφή την πολύτιμη κληρονομιά που έπρεπε να ήταν δική σας∙ η δικαιολογημένη σας θέση και επίθεση γι' αυτό που σας στέρησαν και η αναπόφευκτη απώλεια που πρέπει να υποστεί ο εχθρός για να σωθείτε εσείς. ²Με αυτό ακριβώς τον τρόπο οι ένοχοι διακηρύσσουν την αθωότητά τους. ³Αν δεν ήταν αναγκασμένοι να προχωρήσουν σ' αυτή τη δόλια επίθεση εξαιτίας της συμπεριφοράς του εχθρού θα αντιδρούσαν μονάχα με καλωσύνη. ⁴Αλλά σε έναν άγριο κόσμο οι καλοί δεν μπορούν να επιβιώσουν επομένως πρέπει να παίρνουν, διαφορετικά κάποιος άλλος θα πάρει από αυτούς.
23.II.11. Και τώρα υπάρχει μία αόριστη αναπάντητη ερώτηση, που δεν έχει ακόμα εξηγηθεί. ²Ποιό είναι αυτό το πολύτιμο πράγμα, αυτό το ανεκτίμητης αξίας μαργαριτάρι, αυτός ο κρυμμένος μυστικός θησαυρός που πρέπει να αρπάξετε με δίκαιο θυμό απ' αυτόν τον τόσο δόλιο και πανούργο εχθρό; ³Πρέπει να' ναι αυτό που θέλετε αλλά δεν βρήκατε ποτέ. ⁴Και τώρα "καταλαβαίνετε" το λόγο που δεν το βρήκατε. ⁵Σας το πήρε αυτός ο εχθρός και το έκρυψε εκεί που ποτέ δεν θα σκεφτόσασταν να ψάξετε. ⁶Το έκρυψε μέσα στο σώμα του, κάνοντας το σώμα του κάλυψη της ενοχής του, κρυψώνα για αυτό που σας ανήκει. ⁷Τώρα το σώμα του πρέπει να καταστραφεί και να θυσιαστεί έτσι ώστε εσείς να αποκτήσετε αυτό που σας ανήκει. ⁸Η δολιότητά του απαιτεί τον θάνατο του έτσι ώστε να ζήσετε εσείς. ⁹Και επιτίθεστε μόνο από αυτοάμυνα.
23.II.12. Όμως τί είναι αυτό που θέλετε που καθιστά το θάνατό του απαραίτητο; ²Μπορείτε να είστε βέβαιοι πως η δολοφονική σας επίθεση δικαιολογείται αν δεν γνωρίζετε για τί πρόκειται; ³Και εδώ έρχεται η τελευταία αρχή του χάους για να "σώσει την κατάσταση". ⁴Υποστηρίζει πως υπάρχει υποκατάστατο της αγάπης. ⁵Αυτό είναι το μαγικό που θα θεραπεύσει κάθε οδύνη σας∙ ο παράγοντας που λείπει μέσα στην παράνοιά σας που την κάνει "λογική". ⁶Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να επιτεθείτε. ⁷Εδώ βρίσκεται αυτό που δικαιολογεί την εκδίκησή σας. ⁸Κοιτάξτε, ακάλυπτο, το μυστικό δώρο του εγώ, αποκομμένο από το σώμα του αδελφού σας, κρυμμένο εκεί με κακία και μίσος εναντίον εκείνου στον οποίο αυτό το δώρο ανήκει. ⁹Θέλει να σας στερήσει το μυστικό συστατικό που θα έδινε νόημα στη ζωή σας. ¹⁰Το υποκατάστατο της αγάπης, γεννημένο από την εχθρότητά σας προς τον αδελφό σας, πρέπει να είναι η σωτηρία. ¹¹Αυτή δεν έχει υποκατάστατο, και υπάρχει μονάχα μία. ¹²Και όλες σας οι σχέσεις έχουν μόνο ένα σκοπό να την αρπάξετε και να την κάνετε δική σας.
23.II.13. Η ιδιοκτησία σας ποτέ δεν καθίσταται πλήρης. ²Και ο αδελφός σας ποτέ δεν θα πάψει να σας επιτίθεται εξαιτίας αυτού που του κλέψατε. ³Και ούτε ο Θεός θα πάψει να εξαπολύει την εκδίκησή Του εναντίον σας γιατί μέσα στην παράνοιά Του πρέπει να αποκτήσει αυτό το υποκατάστατο της αγάπης και θα σας σκοτώσει όλους. ⁴Εσείς που πιστεύετε πως έχετε λογική και βαδίζετε σε στέρεο έδαφος, μέσα σ' ένα κόσμο που μπορεί κανείς να βρει νόημα, σκεφθείτε το εξής: Αυτοί είναι οι νόμοι πάνω στους οποίους φαίνεται να βασίζεται η "λογική" σας. ⁵Αυτές είναι οι αρχές που κάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια σας να φαίνεται στέρεο. ⁶Και εδώ είναι που ψάχνετε να βρείτε κάποιο νόημα. ⁷Αυτοί είναι οι νόμοι που φτιάξατε για τη σωτηρία σας. ⁸Κρατούν στη θέση του το υποκατάστατο του Ουρανού που εσείς προτιμάτε. ⁹Αυτός είναι ο σκοπός τους, γι' αυτό το λόγο έγιναν. ¹⁰Δεν έχει νόημα να ρωτάτε τί σημαίνουν. ¹¹Είναι ολοφάνερο, τα μέσα της τρέλας πρέπει και τα ίδια να είναι παράλογα. ¹²Είστε τόσο βέβαιοι ότι αναγνωρίζετε πως ο στόχος είναι η τρέλα;
23.II.14. Κανείς δεν θέλει την τρέλα και κανείς δεν θα εξακολουθούσε να κρέμεται απ' αυτή αν δει τί είναι αυτή. ²Αυτό που προστατεύει την τρέλα είναι η πεποίθηση ότι είναι αληθινή. ³Η λειτουργία της παράνοιας είναι αντικατάσταση της αλήθειας. ⁴Πρέπει να φαίνεται αληθινή για να την πιστέψετε. ⁵Και αν είναι η αλήθεια, τότε το αντίθετό της, που ήταν η αλήθεια πριν, πρέπει να είναι τώρα η τρέλα. ⁶Μία τέτοια αντιστροφή, που διαστρέφει εντελώς κάνοντας την τρέλα λογική, τις ψευδαισθήσεις πραγματικότητα, την επίθεση καλωσύνη, το μίσος αγάπη και το φόνο ευλογία, είναι ο στόχος που εξυπηρετούν οι νόμοι του χάους. ⁷Αυτά είναι τα μέσα με τα οποία οι νόμοι του Θεού παρουσιάζονται αντεστραμμένοι. ⁸Εδώ οι νόμοι της αμαρτίας φαίνονται να κρατούν αιχμάλωτη την αγάπη και ν' αφήνουν ελεύθερη την αμαρτία.
23.II.15. Αυτοί δεν φαίνονται ότι είναι οι στόχοι του χάους, επειδή μέσω της μεγάλης αντιστροφής παρουσιάζονται ως νόμοι της τάξης. ² Πώς θα μπορούσε να μην ήταν έτσι; ³Το χάος είναι ανομία και δεν έχει νόμους. ⁴Για να γίνει πιστευτό οι φαινομενικοί του νόμοι πρέπει να γίνονται αντιληπτοί ως αληθινοί. ⁵Ο στόχος της παράνοιας πρέπει να παρουσιάζεται ως λογική. ⁶Και ο φόβος με τα σκοτεινιασμένα μάτια, τυφλωμένος και τρομερός στην όψη παίρνει τη θέση της αγάπης ως ο ετοιμοθάνατος κατακτητής, το υποκατάστατο της, ο σωτήρας που θα σας σώσει από τη σωτηρία. ⁷Πόσο όμορφο εμφανίζουν το θάνατο οι νόμοι του φόβου. ⁸Δώστε τις ευχαριστίες σας στον ήρωα που κάθεται στο θρόνο της αγάπης, ο οποίος έσωσε τον Υιό του Θεού για χάρη του φόβου και του θανάτου!
23.II.16. Κι όμως πώς μπορούν νόμοι σαν κι αυτούς να γίνουν πιστευτοί;²Υπάρχει μία παράξενη επινόηση που το κάνει δυνατό. ³Δεν σας είναι άγνωστη, έχουμε δει το πώς εμφανίζεται και λειτουργεί, πολλές φορές πριν. ⁴Στην πραγματικότητα δεν λειτουργεί, όμως στα όνειρα, όπου μόνο οι σκιές παίζουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, φαίνεται πιο ισχυρή. ⁵Κανένας νόμος του χάους δεν θα μπορούσε να επιβάλλει μία πεποίθηση αν δεν υπήρχε η έμφαση που δίνεται στην μορφή και η αδιαφορία για το περιεχόμενο. ⁶Όποιος νομίζει ότι ένας από αυτούς τους νόμους είναι αληθινός δεν βλέπει τί λέει αυτός ο νόμος. ⁷Μερικές μορφές που παίρνει φαίνεται να έχουν κάποιο νόημα αλλά αυτό είναι όλο.
23.II.17. Πώς μπορούν μερικές μορφές φόνου να μην σημαίνουν θάνατο;²Μπορεί μία επίθεση οποιασδήποτε μορφής να είναι αγάπη; ³Ποια μορφή καταδίκης είναι ευλογία; ⁴Ποιος είναι αυτός που καθιστά τον σωτήρα του ανίσχυρο και όμως βρίσκει την σωτηρία; ⁵Μην αφήσετε να σας παραπλανήσει η μορφή της επίθεσης εναντίον του. ⁶Δεν μπορεί να επιζητάτε να τον βλάψετε και να σωθείτε. ⁷Ποιος μπορεί να βρει την ασφάλεια από την επίθεση με το να στραφεί ενάντια στον εαυτό του; ⁸Πώς μπορεί να παίζει ρόλο ποια μορφή παίρνει αυτή η παράνοια; ⁹Είναι μία κρίση που αυτοαναιρείται, επειδή καταδικάζει αυτό που λέει πως θέλει να σώσει. 10 Μην εξαπατάστε όταν η παράνοια παίρνει μία μορφή που νομίζετε πως είναι ελκυστική. ¹¹Αυτό που σκοπό του έχει την καταστροφή σας δεν είναι φίλος σας.
23.II.18. Θα ήσουν πρόθυμος να διατηρήσεις την άποψη, πιστεύοντάς την για αληθινή, πως δεν πιστεύεις σε αυτούς τους παράλογους νόμους κι ούτε δρας βάση αυτών. ²Κι όταν βλέπεις τί λένε αυτοί οι νόμοι δεν μπορείς να τους πιστέψεις. ³Αδελφέ, τους πιστεύεις. ⁴Διότι πως αλλιώς θα μπορούσες να αντιλαμβάνεσαι τη μορφή που παίρνουν με ένα τέτοιο περιεχόμενο; ⁵Όμως τους πιστεύεις εξαιτίας της μορφής που παίρνουν και δίχως να αναγνωρίζεις το περιεχόμενο. ⁶Αυτό ποτέ δεν αλλάζει. ⁷Μπορείς να βάψεις κατακόκκινα χείλη σ' ένα σκελετό, να τον ντύσεις έτσι που να φαίνεται όμορφος, να τον χαϊδέψεις και να τον κάνεις να ζήσει; ⁸Και μπορείς να είσαι ευχαριστημένος με την ψευδαίσθηση που ζεις;
23.II.19. Δεν υπάρχει ζωή έξω από τον Ουρανό. ²Εκεί όπου ο Θεός δημιούργησε ζωή, εκεί η ζωή πρέπει να βρίσκεται. ³Η ζωή είναι ψευδαίσθηση σ' οποιαδήποτε κατάσταση έξω από τον Ουρανό. ⁴Στην καλύτερη περίπτωση μοιάζει με ζωή∙ στην χειρότερη με θάνατο. ⁵Όμως και οι δύο αποτελούν κρίσεις για κάτι που δεν είναι ζωή, ίσες στην ανακρίβειά τους και στην έλλειψη νοήματος. ⁶Η ζωή έξω από τον Ουρανό είναι αδύνατη και αυτό που δεν βρίσκεται στον Ουρανό δεν βρίσκεται πουθενά. ⁷Έξω από τον Ουρανό υπάρχει μόνο η σύγκρουση των ψευδαισθήσεων, παράλογη, αδύνατη, ανέφικτη και πέρα από κάθε λογική που όμως δίνει την αίσθηση ενός αιώνιου φραγμού προς τον Ουρανό. ⁸Οι ψευδαισθήσεις είναι μόνο μορφές, το περιεχόμενο τους δεν είναι ποτέ αληθινό.
23.II.20. Οι νόμοι του χάους κυβερνούν όλες τις ψευδαισθήσεις. ²Οι μορφές που παίρνουν βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους έτσι που να φαίνεται αρκετά δυνατό το να έχουν κάποιες μεγαλύτερη αξία από άλλες. ³Παρ' όλα αυτά η κάθε μία τους βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι νόμοι του χάους είναι οι νόμοι της τάξης όπως και οι άλλες. ⁴Η κάθε μία εμπεριέχει αυτούς τους νόμους από κάθε άποψη, προσφέροντας πειστήρια πως αυτοί οι νόμοι είναι αληθινοί. ⁵Αυτές οι φαινομενικά πιο ήπιες μορφές επίθεσης δεν περιέχουν λιγότερη βεβαιότητα σχετικά μ' αυτό που μαρτυρούν απ' ότι τα αποτελέσματά τους. ⁶Κι αυτό που είναι βέβαιο είναι το γεγονός ότι οι ψευδαισθήσεις θα προκαλέσουν φόβο εξαιτίας αυτού που υπαινίσσονται κι όχι εξαιτίας της μορφής που παίρνουν. ⁷Και η έλλειψη της πίστης στην αγάπη, οποιαδήποτε μορφή κι αν παίρνει, συνηγορεί στην άποψη ότι το χάος είναι η πραγματικότητα.
23.II.21. Η πίστη στην αμαρτία έχει ως επακόλουθο την πίστη στο χάος. ²Και ακριβώς επειδή ακολουθεί το κάνει να φαίνεται σαν λογικό συμπέρασμα∙ ένα σταθερό βήμα προς μία οργανωμένη σκέψη. ³Τα βήματα προς το χάος όντως ακολουθούν. ⁴Το καθένα αποτελεί μία διαφορετική μορφή αντιστροφής της αλήθειας, οδηγώντας όλο και πιο βαθιά στον τρόμο και όλο πιο μακριά από την αλήθεια. ⁵Μην σκεφθείτε πως ένα βήμα είναι μικρότερης σημασίας από το άλλο κι ούτε πως η επιστροφή από ένα από αυτά είναι πιο εύκολη. ⁶Η κάθοδος από τον Ουρανό στο σύνολό της εξαρτάται από το καθένα απ' αυτά τα βήματα. ⁷Και όπου αρχίζει η σκέψη σας εκεί και πρέπει να τελειώνει.
23.II.22. Αδελφέ, μην κάνεις ούτε ένα βήμα στην κατάβαση προς την κόλαση. ²Επειδή αφού θα έχεις κάνει το ένα δεν θα αναγνωρίσεις τί είναι τα επόμενα. ³Και να είσαι βέβαιος πως θα ακολουθήσουν. ⁴Η επίθεση οποιασδήποτε μορφής έχει βάλει τα πόδια σου πάνω στην σκάλα της διαστρέβλωσης που σε απομακρύνει από τον Ουρανό. ⁵Όμως οποιαδήποτε στιγμή είναι δυνατόν να ανατραπεί όλη αυτή η πορεία. ⁶Πώς μπορείς να ξέρεις αν διάλεξες τη σκάλα που οδηγεί στον Ουρανό ή τη σκάλα που οδηγεί στην κόλαση; ⁷Αρκετά εύκολα. ⁸Πώς αισθάνεσαι; ⁹Βρίσκεται η ειρήνη στην επίγνωσή σου; ¹⁰Είσαι βέβαιος προς τα πού πηγαίνεις; ¹¹Και είσαι βέβαιος πως μπορείς να φθάσεις το στόχο σου δηλαδή τον Ουρανό; ¹²Αν όχι τότε βαδίζεις μόνος σου. ¹³Ζήτησε τότε από τον Φίλο σου να σε συνοδεύσει και να σου δώσει τη σιγουριά για το που πηγαίνεις.