13.IV.1. Και τώρα, ο λόγος που φοβάστε αυτά τα Μαθήματα πρέπει να είναι προφανής. ²Διότι αυτή είναι μια πορεία αγάπης επειδή είναι για σας. ³Σας έχει ειπωθεί ότι η λειτουργία σας σ αυτόν τον κόσμο είναι η θεραπεία, και η λειτουργία σας στον Ουρανό είναι η δημιουργία. ⁴Το εγώ σας διδάσκει ότι η λειτουργία σας πάνω στη γη είναι η καταστροφή, κι ότι δεν έχετε καμιά λειτουργία στον Ουρανό. ⁵Έτσι, θα σας κατέστρεφε εδώ και εδώ θα σας έθαβε, μην αφήνοντας σας καμιά κληρονομιά παρά μόνο την τέφρα από την οποία νομίζει ότι φτιαχτήκατε. ⁶Για όσο διάστημα είναι λογικά ικανοποιημένο μαζί σας, καθ ον χρόνο η λογική του λειτουργεί, σας προσφέρει λησμονιά. ⁷Όταν γίνεται έκδηλα βίαιο, σας προσφέρει την κόλαση.
13.IV.2. Ωστόσο ούτε η λήθη ούτε η κόλαση δεν σας είναι τόσο ανεπιθύμητα, όσο τα Ουράνια. ²Ό δικός σας ορισμός για τα Ουράνια είναι κόλαση και λησμονιά, και τα αληθινά Ουράνια είναι η μεγαλύτερη απειλή που πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να δοκιμάσετε. ³Διότι η κόλαση και η λησμονιά είναι ιδέες που εσείς επινοήσατε και έχετε ως σταθερή επιδίωξη να αποδείξετε την πραγματικότητα τους για να εδραιώσετε τη δική σας. ⁴ Εάν η πραγματικότητα τους τίθεται υπό αμφισβήτηση, πιστεύετε ότι και η δική σας πραγματικότητα αμφισβητείται. ⁵Πιστεύετε ότι η επίθεση είναι η πραγματικότητα σας, κι ότι η καταστροφή σας είναι η τελική απόδειξη ότι είχατε δίκιο.
13.IV.3. Υπό αυτές τις περιστάσεις, δεν θα ήταν πιο επιθυμητό να είχατε άδικο, ακόμη και χωρίς να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι έχετε άδικο; ²Ενώ θα μπορούσε ίσως να υποστηριχθεί ότι ο θάνατος υποδηλώνει ότι υπήρχε ζωή (πριν επέλθει ο θάνατος), κανείς όμως δεν θα ισχυριζόταν ότι αυτός αποδεικνύει ότι υπάρχει ζωή. ³Ακόμα και η παρελθούσα ζωή που ο θάνατος ίσως υποδεικνύει, θα μπορούσε να ήταν ανώφελη εάν πρέπει να φτάσει σ αυτό το σημείο, και χρειάζεται τον θάνατο ως απόδειξη ότι κάποτε υπήρξε. ⁴Αμφισβητείτε τον Παράδεισο, αλλά τον θάνατο δεν τον αμφισβητείτε. ⁵Εντούτοις θα μπορούσατε να θεραπεύσετε και να θεραπευθείτε αν τον θέτατε υπό αμφισβήτηση. ⁶Κι ακόμη κι αν δεν γνωρίζετε τον Παράδεισο, δεν είναι όμως πιο επιθυμητός από τον θάνατο; ⁷ Υπήρξατε τόσο επιλεκτικοί στην αμφισβήτηση σας όσο και στην αντίληψη σας. ⁸Ένας ανοιχτός νους είναι πιο τίμιος απ αυτό.
13.IV.4. Το εγώ έχει μια περίεργη ιδέα για τον χρόνο, και είναι μ αυτήν την ιδέα που η αμφισβήτηση σας θα μπορούσε να ξεκινήσει. ² Το εγώ επενδύει πολύ στο παρελθόν, και στο τέλος πιστεύει ότι το παρελθόν είναι η μόνη άποψη του χρόνου που έχει σημασία. ³Θυμηθείτε ότι η έμφαση του στην ενοχή του δίνει τη δυνατότητα να διασφαλίσει τη συνέχεια του κάνοντας το μέλλον σαν το παρελθόν, κι έτσι αποφεύγοντας το παρόν. ⁴Με την αντίληψη που υπαγορεύει ότι πρέπει να πληρώσει κανείς για το παρελθόν στο μέλλον, το παρελθόν γίνεται ο καθοριστικός παράγοντας του μέλλοντος, και γίνεται ένα συνεχές χωρίς ένα διαμεσολαβητικό παρόν. ⁵Διότι το εγώ θεωρεί το παρόν μονάχα ως μια σύντομη μετάβαση προς το μέλλον, μέσα στην οποία φέρνει το παρελθόν προς το μέλλον ερμηνεύοντας το παρόν με όρους παρελθοντικούς.
13.IV.5. Το "τώρα" δεν έχει νόημα για το εγώ. ²Το παρόν απλά του θυμίζει παρελθόντα τραύματα, κι αντιδρά στο παρόν σαν να ήταν το παρελθόν ³Το εγώ δεν μπορεί να ανεχθεί απελευθέρωση από το παρελθόν, κι αν και το παρελθόν έχει τελειώσει, το εγώ προσπαθεί να διατηρήσει την εικόνα του αντιδρώντας σαν να ήταν παρόν. ⁴Αυτό υπαγορεύει τις αντιδράσεις σας προς εκείνους που συναντάτε στο παρόν από ένα περασμένο σημείο αναφοράς, συσκοτίζοντας την παρούσα πραγματικότητα τους. ⁵Στην πραγματικότητα, αν ακολουθήσετε τις υπαγορεύσεις του εγώ, θα αντιδράσετε προς τον αδελφό σας σαν να ήταν κάποιος άλλος, κι αυτό σίγουρα θα σας εμποδίσει από το να τον αναγνωρίσετε όπως είναι. ⁶Και θα λάβετε μηνύματα απ αυτόν από το δικό σας παρελθόν, διότι, φέρνοντας το στο παρόν, απαγορεύετε στον εαυτό σας να το αφήσει να φύγει. ⁷Και έτσι αρνείστε στον εαυτό σας το μήνυμα της απελευθέρωσης που κάθε αδελφός σας σάς προσφέρει τώρα.
13.IV.6. Οι θολές φιγούρες από το παρελθόν είναι αυτό ακριβώς από το οποίο πρέπει να δραπετεύετε. ²Δεν είναι πραγματικές, και δεν έχουν ισχύ πάνω σας εκτός κι εάν εσείς τις κουβαλάτε μαζί σας. ³Μεταφέρουν τις κηλίδες του πόνου στον νου σας, κατευθύνοντας σας να επιτεθείτε στο παρόν ως ανταπόδοση για ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια. ⁴Κι αυτή η απόφαση είναι απόφαση μελλοντικού πόνου. ⁵Εάν δεν μάθετε ότι ο παρελθών πόνος είναι μια αυταπάτη, τότε επιλέγετε ένα μέλλον με αυταπάτες και χάνετε τις πολλές ευκαιρίες απελευθέρωσης που θα μπορούσατε να βρείτε στο παρόν. ⁶Το εγώ θα συντηρούσε τους εφιάλτες σας, και θα σας εμπόδιζε να αφυπνιστείτε και να κατανοήσετε ότι είναι περασμένοι. ⁷Θα αναγνωρίζατε μια ιερή συνάντηση αν την αντιλαμβάνεστε απλά ως μια συνάντηση με το παρελθόν σας; ⁸Διότι δεν θα συναντούσατε κανέναν, και η συμμέτοχη της σωτηρίας, που κάνει τη συνάντηση ιερή, θα είχε αποκλειστεί από την όραση σας. ⁹Το Άγιο Πνεύμα διδάσκει ότι πάντα συναντάτε τον εαυτό σας, και η συνάντηση είναι ιερή επειδή εσείς είστε άγιοι. ¹⁰Το εγώ διδάσκει ότι πάντα συναντάτε το παρελθόν σας, κι επειδή τα όνειρα σας δεν ήταν ιερά, ούτε και το μέλλον μπορεί να είναι, ενώ το παρόν είναι άνευ σημασίας.
13.IV.7. Είναι προφανές ότι η αντίληψη του Αγίου Πνεύματος για τον χρόνο είναι ακριβώς αντίθετη από αυτήν του εγώ. ²Ο λόγος είναι εξίσου σαφής, επειδή αντιλαμβάνεται τον στόχο του χρόνου με διαμετρικά αντίθετο τρόπο. ³Το Άγιο Πνεύμα ερμηνεύει τον σκοπό του χρόνου έτσι που αποδεικνύει πως η ανάγκη για χρόνο είναι άχρηστη. ⁴Θεωρεί τη λειτουργία του χρόνου ως πρόσκαιρη, ο χρόνος εξυπηρετεί μονάχα τη διδακτική Του λειτουργία, η οποία είναι πρόσκαιρη εξ ορισμού. ⁵Η έμφαση του Αγίου Πνεύματος είναι λοιπόν στη μοναδική παράμετρο του χρόνου που μπορεί να εκτείνεται στο άπειρο, διότι το τώρα είναι η πιο κοντινή προσέγγιση της αιωνιότητας που προσφέρει αυτός ο κόσμος. ⁶Είναι στην πραγματικότητα του «τώρα», χωρίς παρελθόν ή μέλλον, όπου έγκειται η αρχή της αναγνώρισης της αιωνιότητας. ⁷Διότι μόνο το «τώρα» είναι εδώ, και μόνο το «τώρα» παρουσιάζει τις ευκαιρίες για τις ιερές συναντήσεις στις οποίες μπορεί να βρεθεί η λύτρωση.
13.IV.8. Το εγώ, από την άλλη πλευρά, βλέπει τον χρόνο σαν να εκτείνεται στη θέση της αιωνιότητας, επειδή όπως και το Άγιο Πνεύμα, το εγώ ερμηνεύει τον στόχο του χρόνου ως δικό του. ²Η συνέχεια παρελθόντος και μέλλοντος, υπό τη διοίκηση του, είναι ο μόνος στόχος που το εγώ αντιλαμβάνεται για τον χρόνο, και κλείνει πάνω από το παρόν ούτως ώστε να μην μπορεί να εμφανιστεί κανένα χάσμα στη δική του συνέχεια. ³Η συνέχεια του λοιπόν, θα σας κρατούσε εντός του χρόνου, ενώ το Άγιο Πνεύμα θα σας απελευθέρωνε από αυτόν. ⁴Είναι η δική Του ερμηνεία για τα μέσα της λύτρωσης που πρέπει να μάθετε ν αποδέχεστε, εάν επιθυμείτε να συμμετάσχετε στον στόχο Του που είναι η δική σας λύτρωση.
13.IV.9. Κι εσείς, επίσης, θα ερμηνεύσετε τη λειτουργία του χρόνου όπως ερμηνεύετε και τη δική σας λειτουργία. ²Εάν δέχεστε τη λειτουργία σας στον κόσμο του χρόνου ως λειτουργία θεραπείας, θα δώσετε έμφαση μόνο στην άποψη του χρόνου στην οποία μπορεί να εμφανιστεί η θεραπεία. ³Η θεραπεία δεν μπορεί να επιτελεστεί στο παρελθόν. ⁴Πρέπει να επιτελεστεί στο παρόν για να απελευθερώσει το μέλλον. ⁵Αυτή η ερμηνεία συνδέει το μέλλον με το παρόν, κι εκτείνει το παρόν μάλλον παρά το παρελθόν. ⁶Αλλά αν ερμηνεύσετε τη λειτουργία σας ως καταστροφική, θα χάσετε τη θέα του παρόντος και θα προσκολληθείτε στο παρελθόν για να διασφαλίσετε ένα καταστροφικό μέλλον. ⁷Κι ο χρόνος θα είναι έτσι όπως εσείς τον ερμηνεύετε, διότι από μόνος του δεν είναι τίποτα.