7.VI.1. Μολονότι μπορείτε να αγαπάτε την Υιότητα μόνο ως κάτι που είναι ένα, μπορείτε να την αντιλαμβάνεστε σαν κάτι κατακερματισμένο. ²Είναι δυνατόν, ωστόσο, να βλέπετε κάτι σ' ένα τμήμα που δεν θα αποδώσετε και στο σύνολο; ³Να γιατί η επίθεση δεν είναι ποτέ διαφορετική και γιατί πρέπει να εξαλειφθεί εντελώς. ⁴Εάν δεν εξαλειφθεί παντελώς δεν εξαλείφεται καθόλου. ⁵Ο φόβος και η αγάπη κατασκευάζουν και δημιουργούν – ανάλογα αν είναι το εγώ ή το Άγιο Πνεύμα που τα γεννά ή τα εμπνέει – αλλά πάντα θα επιστρέψουν στον νου απ' όπου προήλθαν και θα επηρεάσουν ολόκληρη την αντίληψή του. ⁶Αυτό περιλαμβάνει και την αντίληψη του νου για το Θεό και για τα δημιουργήματά Του, αλλά και για τα δημιουργήματα του ίδιου του νου. ⁷Δεν θα μπορέσει να εκτιμήσει τίποτα από Αυτά, εάν Τα αντιλαμβάνεται με φόβο. ⁸Θα Τα εκτιμήσει όμως εξολοκλήρου εάν Τα δει μέσω της αγάπης.
7.VI.2. Ο νους που δέχεται πως υπάρχει επίθεση δεν μπορεί να αγαπά. ²Η αιτία γι' αυτό είναι η πεποίθησή του ότι μπορεί να καταστρέψει την αγάπη, πράγμα που σημαίνει πως δεν καταλαβαίνει τι είναι η αγάπη. ³Εάν δεν καταλαβαίνει τι είναι η αγάπη δεν μπορεί να έχει και αντίληψη του εαυτού του ως ικανού να αγαπήσει. ⁴Έτσι χάνεται η επίγνωση της ύπαρξης, δημιουργούνται ψεύτικα συναισθήματα και τα πάντα καταλήγουν στην τελική σύγχυση. ⁵Ο τρόπος της σκέψης σας το έχει κάνει ήδη αυτό εξαιτίας της δύναμης που διαθέτει. ⁶Αλλά είναι, επίσης, ο τρόπος της σκέψης σας που μπορεί να σας σώσει από αυτό ακριβώς επειδή η δύναμή του δεν προέρχεται από εσάς. ⁷Η ικανότητά σας να κατευθύνετε τη σκέψη σας με τον τρόπο που επιλέγετε είναι μέρος της δύναμής του. ⁸Εάν δεν πιστεύετε ότι μπορείτε να το κάνετε αυτό, τότε αρνείστε τη δύναμη της σκέψης σας και έτσι την παραδίδετε στην πεποίθησή σας.
7.VI.3. Η εφευρετικότητα του εγώ, προκειμένου να αυτοδιατηρηθεί, είναι τεράστια αλλά προέρχεται ακριβώς από τη δύναμη του νου την οποία το εγώ αρνείται. ²Αυτό σημαίνει πως το εγώ επιτίθεται προς αυτό που το συντηρεί και τελικά το αποτέλεσμα είναι έντονη ανησυχία. ³Να γιατί το εγώ ποτέ δεν αναγνωρίζει ό,τι κάνει. ⁴Είναι απολύτως λογικό αλλά και ξεκάθαρα παράλογο. ⁵Το εγώ αντλεί από τη μοναδική πηγή – που είναι απόλυτα εχθρική προς την ύπαρξή του – για την ύπαρξή του. ⁶Φοβούμενο να αντιληφθεί τη δύναμη αυτής της πηγής, αναγκάζεται να την παραγνωρίζει. ⁷Αυτό απειλεί την ίδια του την ύπαρξη και είναι μια κατάσταση αφόρητη. ⁸Παραμένοντας λογικό, αλλά πάντα διατηρώντας τον παραλογισμό του, το εγώ λύνει το απολύτως παράλογο δίλημμα με έναν απολύτως παράλογο τρόπο. ⁹Δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξή του ως απειλούμενη με το να προβάλλει την απειλή προς εσάς, αντιλαμβανόμενο την ύπαρξή σας ως ανύπαρκτη. ¹⁰Διασφαλίζει τη δική του διατήρηση παίρνοντας σας με το μέρος του με το να σας διαβεβαιώνει πως δεν γνωρίζετε την ίδια σας την ασφάλεια.
7.VI.4. Το εγώ δεν μπορεί να ξέρει τα πάντα. ²Η γνώση είναι κάτι καθολικό και το εγώ δεν πιστεύει στην ολότητα. ³Το εγώ προέρχεται από αυτή την απιστία στην ολότητα και μολονότι το εγώ δεν σας αγαπά παραμένει πιστό στους δικούς του προγόνους, γεννώντας κατά τον τρόπο που γεννήθηκε κι αυτό. ⁴Ο νους πάντα αναπαράγει κατά τον τρόπο που ο ίδιος παρήχθη. ⁵Ως παράγωγο του φόβου, το εγώ αναπαράγει τον φόβο. ⁶Αυτή είναι η πίστη του που το κάνει να επιβουλεύεται την αγάπη, επειδή είστε αγάπη. ⁷Η αγάπη είναι η δύναμή σας την οποία πρέπει να αρνηθεί το εγώ. ⁸Πρέπει, επίσης, να αρνηθεί και καθετί που σας δίνει αυτή η δύναμη, επειδή όντως αυτή σας δίνει τα πάντα. ⁹Όποιος έχει τα πάντα δεν θα ήθελε το εγώ. ¹⁰Ο ίδιος ο κατασκευαστής του, λοιπόν, δεν το θέλει. ¹¹Η απόρριψη είναι, έτσι, η μόνη απόφαση για το εγώ, εάν ο νους που το κατασκεύασε γνώριζε τον εαυτό του. ¹²Και εάν αναγνώριζε οποιοδήποτε μέρος της Υιότητας, θα γνώριζε τον εαυτό του.
7.VI.5. Το εγώ, ωστόσο, αντιτίθεται σε κάθε είδους αναγνώριση, εκτίμηση και υγιή αντίληψη. ²Αντιτίθεται επίσης και σε όλη τη γνώση. ³Τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά ως απειλή και μάλιστα καθολική, διότι νιώθει πως όλες οι δεσμεύσεις του νου είναι καθολικές. ³Εξαναγκασμένο λοιπόν να αποσυνδεθεί από σας, προθυμοποιείται να συνδεθεί με οτιδήποτε άλλο. ⁴Αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο. ⁵Ο νους μπορεί, ωστόσο, να φτιάξει ψευδαισθήσεις και αν τις φτιάξει θα τις πιστέψει, επειδή με αυτό τον τρόπο τις κατασκεύασε.
7.VI.6. Το Άγιο Πνεύμα εξαλείφει τις ψευδαισθήσεις χωρίς να τους επιτίθεται, επειδή δεν τις αντιλαμβάνεται καθόλου. ²Δεν υπάρχουν γι' Αυτό. ³Λύνει τη διαμάχη με το να την αντιλαμβάνεται ως άνευ νοήματος. ⁴Είπα πριν πως το Άγιο Πνεύμα αντιλαμβάνεται τη διαμάχη όπως ακριβώς είναι και όντως είναι άνευ νοήματος. ⁵Το Άγιο Πνεύμα δεν θέλει να κατανοήσετε την διαμάχη. ⁶Θέλει να συνειδητοποιήσετε πως εφόσον η διαμάχη δεν έχει νόημα δεν μπορεί να γίνει και κατανοητή. ⁷Όπως ήδη είπα, η κατανόηση φέρνει την αναγνώριση και η αναγνώριση φέρνει την αγάπη. ⁸Τίποτα άλλο δεν μπορεί να γίνει κατανοητό, επειδή τίποτα άλλο δεν είναι αληθινό και γι αυτό τίποτα άλλο δεν έχει νόημα.
7.VI.7. Εάν κρατήσετε στον νου σας αυτό που σας προσφέρει το Άγιο Πνεύμα, δεν θα μπορείτε να επαγρυπνείτε για τίποτα άλλο παράγια τον Θεό και τη Βασιλεία Του. ²Ο μόνος λόγος για τον οποίο θα σας φαινόταν δύσκολα πιστευτό αυτό, είναι επειδή ίσως ακόμα σκέφτεστε πως υπάρχει κάτι άλλο. ³Η πίστη δεν προϋποθέτει επαγρύπνηση, εκτός κι αν υπάρχει διαμάχη. ⁴Εάν υπάρχει, τότε τα αντιμαχόμενα μέρη θα έχουν επιφέρει μια εμπόλεμη κατάσταση η οποία θα έχει κάνει αναγκαία την επαγρύπνηση. ⁵Στην επαγρύπνηση δεν υπάρχει ένα σημείο όπου να επικρατεί ειρήνη. ⁶Είναι αναγκαία η επαγρύπνηση εναντίον των πεποιθήσεων που δεν είναι αληθινές. ⁷Εάν δεν είχατε ποτέ πιστέψει στο αναληθές, το Άγιο Πνεύμα δεν θα χρειαζόταν να επικαλεστεί την επαγρύπνηση. ⁸Όταν πιστεύετε σε κάτι, το κάνετε αληθινό για σας. ⁹Όταν πιστεύετε σε κάτι που ο Θεός δεν γνωρίζει, η σκέψη σας φαίνεται να αντιβαίνει τη δική Του, και έτσι φαίνεται σαν να επιτίθεστε στον Θεό.
7.VI.8. Έχω επανειλημμένα τονίσει πως το εγώ πιστεύει ότι μπορεί να επιτεθεί στον Θεό, και προσπαθεί να σας πείσει πως όντως το έχετε κάνει. ²Εφόσον ο νους δεν μπορεί να επιτεθεί, το εγώ καταλήγει στη λογική πεποίθηση πως άρα πρέπει να είστε ένα σώμα. ³Με το να μη σας βλέπει όπως είστε, το εγώ μπορεί να δει τον εαυτό του όπως θα ήθελε να είναι. ⁴Έχοντας επίγνωση της αδυναμίας του, σας θέλει για συμμάχους του αλλά όχι όπως πραγματικά είστε. ⁵Γι' αυτό και θέλει να δεσμεύσει τον νου σας στο δικό του ψευδαισθητικό σύστημα, διαφορετικά το φως της κατανόησης σας θα το εξαφάνιζε. ⁶Δεν επιθυμεί κανένα κομμάτι της αλήθειας επειδή το ίδιο το εγώ δεν είναι αληθινό. ⁷Εάν η αλήθεια είναι ολική, τότε δεν μπορεί να υπάρχει κάτι μη αληθινό. ⁸Η αφοσίωση σε ένα από τα δύο πρέπει να είναι καθολική, εφόσον δεν μπορούν να συνυπάρχουν στο νου σας χωρίς να του προκαλέσουν σχάση. ⁹Εάν δεν μπορούν να συνυπάρχουν εν ειρήνη, και εάν θέλετε ειρήνη, θα πρέπει να εγκαταλείψετε πλήρως και μια για πάντα την ιδέα της διαμάχης. ¹⁰Αυτό προϋποθέτει επαγρύπνηση μόνο για όσο δεν αναγνωρίζετε τι είναι αληθινό. ¹¹Για όσο πιστεύετε πως δυο εξολοκλήρου αντίθετα συστήματα σκέψης μοιράζονται την αλήθεια, η ανάγκη σας για επαγρύπνηση είναι προφανής.
7.VI.9. Ο νους σας μοιράζει την υπακοή του ανάμεσα σε δυο βασίλεια και έτσι δεν είστε πλήρως αφοσιωμένοι σε κανένα. ²Η ταύτισή σας με τη Βασιλεία είναι πέραν αμφισβητήσεως. ³Μόνον εσείς μπορείτε να την αμφισβητήσετε όταν σκέφτεστε παράλογα. ⁴Ό,τι είστε δεν προέρχεται από τη δική σας αντίληψη και δεν επηρεάζεται καθόλου από αυτήν. ⁵Αυτά που αντιλαμβάνεστε ως προβλήματα ταυτότητας δεν είναι προβλήματα που στηρίζονται σε γεγονότα. ⁶Είναι προβλήματα κατανόησης, εφόσον η παρουσία τους υποδηλώνει την ύπαρξη μιας πεποίθησης σύμφωνα με την οποία εξαρτάται από σας το να αποφασίσετε τι είστε. ⁷Το εγώ είναι απόλυτα αφοσιωμένο σε αυτή την πεποίθηση και την πιστεύει πλήρως. ⁸Δεν είναι αληθινή. ⁹Γι' αυτό και το εγώ είναι απόλυτα αφοσιωμένο σε κάτι αναληθές, έχοντας μια αντίληψη που βρίσκεται σε τέλεια αντίθεση με το Άγιο Πνεύμα και τη γνώση του Θεού.
7.VI.10. Μπορείτε να έχετε νοήμονα αντίληψη μόνο μέσω του Αγίου Πνεύματος, γιατί η ύπαρξή σας είναι η γνώση του Θεού. ²Εάν δεχθείτε οποιαδήποτε άλλη πίστη θα συσκοτίσετε τη Φωνή του Θεού μέσα σας και συνεπώς θα συσκοτιστεί ο Θεός για σας. ³Δεν μπορείτε να γνωρίσετε τον Θεό εκτός κι αν πράγματι αντιληφθείτε τη δημιουργία Του, εφόσον ο Θεός και η δημιουργία Του είναι αδιαχώριστοι. ⁴Η Ενότητα του Δημιουργού και της δημιουργίας είναι η ολότητά σας, η υγεία σας και η απεριόριστη δύναμή σας. ⁵Αυτή η απεριόριστη δύναμη είναι δώρο του Θεού σε σας, επειδή είστε αυτή η δύναμη. ⁶Εάν αποσυνδέσετε τον νου σας από αυτήν, τότε αντιλαμβάνεστε την ισχυρότερη δύναμη του σύμπαντος σαν αδύναμη, επειδή δεν πιστεύετε ότι είστε μέρος της.
7.VI.11. Αντιλαμβανόμενοι τον εαυτό σας σαν να μη μετέχει αυτής της δύναμης, τότε η δημιουργία του Θεού φαίνεται αδύναμη, και όσοι βλέπουν τον εαυτό τους αδύναμο, επιτίθενται. ²Η επίθεση, ωστόσο, πρέπει να είναι τυφλή, επειδή δεν υπάρχει τίποτα εναντίον του οποίου να στραφεί. ³Έτσι κατασκευάζουν εικόνες, αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως ανάξιο και επιτίθενται εξαιτίας αυτής της έλλειψης αξίας. ⁴Αυτός είναι όλος ο κόσμος του εγώ. ⁵Το τίποτα. ⁶Δεν έχει νόημα. ⁷Δεν υπάρχει. ⁸Μην προσπαθείτε να τον κατανοήσετε διότι, εάν το κάνετε, θα πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει κατανοητός και, συνεπώς, μπορεί να αναγνωριστεί και να αγαπηθεί. ⁹Αυτό θα δικαίωνε την ύπαρξη του η οποία δεν μπορεί να δικαιωθεί. ¹⁰Δεν μπορείτε να δώσετε νόημα σε κάτι που στερείτε νοήματος. ¹¹Αυτή μπορεί μόνο να είναι μια παράλογη απόπειρα.
7.VI.12. Επιτρέποντας στον παραλογισμό να εισέλθει στον νου σας σημαίνει πως δεν έχετε κρίνει την υγεία ως κάτι καθολικά επιθυμητό. ²Εάν θέλετε κάτι άλλο, θα κάνετε και κάτι άλλο, αλλά επειδή είναι ακριβώς κάτι άλλο θα επιτεθεί στο σύστημα σκέψης σας και θα διαιρέσει την πίστη σας. ³Δεν μπορείτε να δημιουργείτε ενόσω είστε σ' αυτή τη διασπασμένη κατάσταση και πρέπει να επαγρυπνείτε για αυτή τη διασπασμένη κατάσταση επειδή μόνο η ειρήνη μπορεί να επεκταθεί. ⁴Ο διασπασμένος νου σας παρεμποδίζει την επέκταση της Βασιλείας και η επέκτασή της είναι η δική σας χαρά. ⁵Εάν δεν επεκτείνετε τη Βασιλεία, δεν σκέφτεστε όπως ο Δημιουργός σας και δεν δημιουργείτε όπως Εκείνος δημιούργησε.
7.VI.13. Σ' αυτή την καταθλιπτική κατάσταση το Άγιο Πνεύμα σας υπενθυμίζει ευγενικά πως είστε λυπημένοι, επειδή δεν εκπληρώνετε την αποστολή σας ως συνδημιουργοί μαζί με τον Θεό και έτσι αποκλείετε τον εαυτό σας από τη χαρά. ²Αυτή δεν είναι η επιλογή του Θεού, είναι η δική σας επιλογή. ³Εάν ο νους σας δεν είναι σύμφωνος με τον Νου του Θεού, θα έχετε μια θέληση χωρίς νόημα. ⁴Όμως, επειδή η Θέληση του Θεού είναι αμετάβλητη, δεν είναι δυνατή η σύγκρουση θελήσεων. ⁵Αυτή είναι η απολύτως λογική διδασκαλία του Αγίου Πνεύματος. ⁶Η δημιουργία, όχι ο διαχωρισμός, είναι το θέλημα σας επειδήαυτό είναι και το Θέλημα του Θεού και τίποτα που αντιτίθεται σ' αυτό δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε σημασία. ⁷Καθώς Υιότητα είναι ένα τέλειο επίτευγμα, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί τέλεια επιτεύγματα, επεκτείνοντας τη χαρά μέσω της οποίας δημιουργήθηκε, και αναγνωρίζοντας τον Εαυτό της στον Δημιουργό και στα δικά της δημιουργήματα, γνωρίζοντας πως όλα είναι Ένα.