4.II.1. Είναι λογικό να ρωτάς πώς θα μπορούσε ποτέ ο νους να κατασκευάσει το εγώ. ²Πράγματι, αυτή θα ήταν η καλύτερη ερώτηση που θα μπορούσες να κάνεις. ³Εντούτοις, δεν υπάρχει λόγος να δοθεί μια απάντηση με βάση το παρελθόν, επειδή αυτό δεν έχει καμία σημασία και η ιστορία δεν θα υπήρχε αν δεν επαναλαμβάνονταν τα ίδια λάθη και στο παρόν. ⁴Η αφηρημένη σκέψη ταιριάζει στη γνώση, επειδή η γνώση είναι εντελώς απρόσωπη και τα ειδικά παραδείγματα είναι άσχετα με την κατανόηση της. ⁵Η αντίληψη όμως είναι πάντα συγκεκριμένη και γι' αυτό είναι συμπαγής σαν μπετόν.
4.II.2. Ο καθένας κατασκευάζει ένα εγώ ή έναν εαυτό για τον εαυτό του, τα οποία υπόκεινται σε μεγάλη διαφοροποίηση εξαιτίας της αστάθειας τους. ²Κατασκευάζει επίσης ένα εγώ για κάθε άλλον που αντιλαμβάνεται, το οποίο ομοίως είναι πολυποίκιλο. ³Η αλληλεπίδραση τους είναι μια διαδικασία που αλλάζει και τα δύο επειδή δεν δημιουργήθηκαν μέσω του Αμετάβλητου ή με τη συνδρομή Του. ⁴Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσεις ότι αυτή η αλλαγή μπορεί και όντως προκύπτει αμέσως όταν η αλληλεπίδραση συμβαίνει στον νου αλλά και όταν αυτή αφορά τη σωματική προσέγγιση. ⁵Και μόνο σκεπτόμενοι ένα άλλο εγώ αλλάζεις τη σχετική αντίληψη του τόσο δραστικά σαν να αλληλεπιδρούσες σε φυσικό (σωματικό) επίπεδο με κάποιον. ⁶Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από αυτό για να σου δείξει ότι το εγώ είναι μόνο μια ιδέα και όχι ένα γεγονός.
4.II.3. Η δική σου νοητική κατάσταση είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς φτιάχτηκε το εγώ. ²Όταν πετάς τη γνώση είναι σαν να μη την είχες ποτέ. ³Και αυτό είναι τόσο φανερό που αρκεί μόνο να το αναγνωρίσει κάποιος για να δει ότι όντως συμβαίνει. ⁴Αν συμβαίνει στο παρόν, γιατί να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι συνέβη και στο παρελθόν; ⁵Η έκπληξη είναι μια λογική αντίδραση για το άγνωστο, γι' αυτό που συμβαίνει για πρώτη φορά, όχι όμως και για κάτι που συμβαίνει συνεχώς. ⁶Μην ξεχνάς όμως ότι ο νους δεν χρειάζεται να δουλέψει έτσι, ακόμη κι αν όντως δουλεύει με τέτοιο τρόπο τώρα.
4.II.4. Σκέψου την αγάπη που δείχνουν τα ζώα για τα μικρά τους και την ανάγκη που έχουν να τα προστατέψουν. ²Αυτό συμβαίνει επειδή τα θεωρούν κομμάτι του εαυτού τους. ³Κανείς δεν απορρίπτει κάτι που θεωρεί κομμάτι του. ⁴Αντιδράς προς το εγώ σου περίπου όπως ο Θεός προς τα δημιουργήματα Του, - με αγάπη, προστασία, και συμπόνια. ⁵Δεν προκαλούν έκπληξη οι αντιδράσεις σου, προς τον εαυτό που δημιούργησες. ⁶Στην πραγματικότητα μοιάζουν από πολλές απόψεις με τον τρόπο που μια μέρα θα αντιδράς προς τα πραγματικά σου δημιουργήματα τα οποία είναι τόσο διαχρονικά και αθάνατα όσο κι εσύ. ⁷Το ερώτημα δεν είναι πώς ανταποκρίνεσαι προς το εγώ σου, αλλά τι πιστεύεις ότι είσαι. ⁸Τα πιστεύω και οι πεποιθήσεις είναι μια λειτουργία του εγώ και όσο το ζήτημα της καταγωγής σου είναι ανοικτό στα διάφορα πιστεύω, τόσο το προσεγγίζετε από την άποψη του εγώ. ⁹Όταν η διδασκαλία θα είναι πλέον περιττή, απλά θα γνωρίζεις τον Θεό. ¹⁰Η πίστη στο ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος αντίληψης, είναι η υψηλότερη ιδέα για την οποία η σκέψη του εγώ είναι ικανή. ¹¹Κι αυτό συμβαίνει επειδή περιέχει έναν υπαινιγμό αναγνώρισης ότι το εγώ δεν είναι ο Εαυτός.
4.II.5. Για την αντίληψη σου είναι οδυνηρό να υποτιμήσεις το σύστημα σκέψης του εγώ παρόλο που αυτό είναι κάθε άλλο παρά αληθινό. ²Τα μωρά ουρλιάζουν με μανία αν τους πάρεις ένα μαχαίρι ή ψαλίδι απ' τα χέρια παρ' ό,τι μπορούν κάλλιστα να τραυματιστούν αν δεν το κάνεις. ³Κατ' αυτή την έννοια είσαι ακόμη μωρό. ⁴Δεν έχεις συναίσθηση της πραγματικής αυτοσυντήρησης σου κι είναι πιθανό να αποφασίσεις ότι χρειάζεσαι κάτι που θα σε βλάψει ιδιαίτερα. ⁵Εντούτοις, είτε το αναγνωρίζεις τώρα είτε όχι, έχεις συμφωνήσει να συνεργαστείς στην προσπάθεια να γίνεις αβλαβής και εξυπηρετικός, δύο στοιχεία που πρέπει να συμβαδίζουν. ⁶Η συμπεριφορά σου όμως αναγκαστικά είναι αντιμαχόμενη, επειδή κάθε συμπεριφορά έχει ως βάση της το εγώ. ⁷Αυτό όμως δεν θα διαρκέσει. ⁸Να έχεις υπομονή και να θυμάσαι ότι το αποτέλεσμα είναι τόσο βέβαιο όσο και ο Θεός.
4.II.6. Μόνο εκείνοι που έχουν μια πραγματική και διαρκή αίσθηση αφθονίας μπορούν να είναι αληθινά ελεήμονες. ²Και τούτο είναι εμφανές, αν σκεφτείς τι συμβαίνει. ³Για το εγώ, το να δίνεις σημαίνει να μάθεις να ζεις χωρίς να έχεις κάτι. ⁴Όταν συνδέεις την προσφορά με τη θυσία, τότε δίνεις μόνο επειδή πιστεύεις ότι παίρνεις κάτι καλύτερο για αντάλλαγμα και άρα μπορείς να κάνεις χωρίς αυτό που έδωσες. ⁵«Το να δίνεις για να πάρεις», είναι ένας αναπόφευκτος νόμος του εγώ που εκτιμά την αξία του εαυτού του σε σχέση με τα άλλα εγώ. ⁶Είναι συνεχώς τόσο απασχολημένο με την πεποίθηση της έλλειψης, που την αυξάνει. ⁷Όλη του η πεποίθηση για την δήθεν αληθινή ύπαρξη των άλλων εγώ, είναι μονάχα η απόπειρα του να πιστέψει ότι το ίδιο υπάρχει. ⁸«Αυτοεκτίμηση» για το εγώ σημαίνει αποδοχή της ύπαρξης του και τότε, προσωρινά, γίνεται λιγότερο αρπακτικό. ⁹Αυτή η «αυτοεκτίμηση» είναι πάντοτε ευάλωτη στο στρες, έναν όρο που σχετίζεται με οποιαδήποτε απειλή αντιλαμβάνεται το εγώ σχετικά με την ύπαρξη του.
4.II.7. Το εγώ στην κυριολεξία ζει με την σύγκριση. ²Η ισότητα είναι κάτι άπιαστο για το εγώ και η συμπόνια του αδύνατη. ³Το εγώ ποτέ δεν δίνει μέσα από την αφθονία, διότι κατασκευάστηκε ως υποκατάστατο της. ⁴Κι έτσι προέκυψε η έννοια του «παίρνω» στο σύστημα σκέψης του εγώ. ⁵Οι επιθυμίες είναι μηχανισμοί απόκτησης που αντιπροσωπεύουν την ανάγκη του εγώ να αυτοεπιβεβαιωθεί. ⁶Κι αυτό ισχύει τόσο για τις επιθυμίες του σώματος όσο και για τις επονομαζόμενες ως «υψηλές ανάγκες» του εγώ. ⁷Οι σωματικές επιθυμίες δεν προέρχονται αρχικά από το σώμα. ⁸Το εγώ θεωρεί το σώμα κατοικία του και προσπαθεί να ικανοποιήσει τον εαυτό του μέσα απ' αυτό. ⁹Αλλά η ιδέα ότι αυτό είναι εφικτό είναι κάτι που το αποφασίζει ο νους ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση σχετικά με το τι είναι πραγματικά δυνατόν.
4.II.8. Το εγώ πιστεύει ότι είναι εντελώς μόνο του, και αυτή η πεποίθηση περιγράφει από μια άλλη πλευρά τις απόψεις του σχετικά με την καταγωγή του. ²Αυτή είναι μια κατάσταση τόσο έντονου φόβου που αναγκάζει το εγώ να στραφεί σε άλλα εγώ προσπαθώντας να ενωθεί μαζί τους σε μια ασταθή απόπειρα εξακρίβωσης της ταυτότητας του ή το σπρώχνει να τους επιτεθεί σε μια αντίστοιχα ασταθή επίδειξη δύναμης. ³Δεν είναι όμως ελεύθερο να θέσει την κατοικία του (που είναι ο νους) υπό αμφισβήτηση, επειδή αυτή είναι το θεμέλιο της ύπαρξης του. ⁴Το εγώ δεν είναι παρά πεποίθηση του νου ότι υφίσταται από μόνο του. ⁵Οι ακατάπαυστες προσπάθειες του εγώ να κερδίσει την αναγνώριση του πνεύματος και έτσι να θεμελιώσει την ύπαρξη του, είναι μάταιες. ⁶Το πνεύμα δεν μπορεί να αντιληφθεί το εγώ. ⁷Δεν του επιτίθεται, απλώς δεν αντιλαμβάνεται καθόλου την ύπαρξη του. ⁸Αν και το εγώ επίσης δεν έχει καμία επίγνωση για το πνεύμα, αντιλαμβάνεται ωστόσο, ότι απορρίπτεται από κάτι μεγαλύτερο σε σπουδαιότητα από το ίδιο. ⁹Γι αυτό η αυτοεκτίμηση με βάση το εγώ είναι αυταπάτη. ¹⁰Τα δημιουργήματα του θεού δεν δημιουργούν μύθους, παρ' όλο που η δημιουργική προσπάθεια μπορεί να μετατραπεί σε μυθολογία. ¹¹Μπορεί πάντως να κάνει κάτι τέτοιο υπό έναν όρο: πως ό, τι κατασκευάζει δεν είναι πλέον δημιουργικό. ¹²Οι μύθοι είναι καθ' ολοκληρίαν προϊόντα αντίληψης και τόσο ασαφή σε μορφή και με χαρακτηριστικά καλού και κακού στη φύση τους που ακόμη και οι πιο καλοπροαίρετοι απ' αυτούς περιέχουν όρους που προκαλούν φόβο.
4.II.9. Οι μύθοι και η μαγεία έχουν στενή σχέση αφού οι μύθοι συνήθως σχετίζονται με την καταγωγή του εγώ και η μαγεία με τις δυνάμεις που το εγώ αποδίδει στον εαυτό του. ²Τα μυθολογικά συστήματα γενικά συμπεριλαμβάνουν κάποια αφήγηση σχετικά με την «δημιουργία» και την συσχετίζουν με την ιδιαίτερη μαγική της μορφή. ³Η επονομαζόμενη «μάχη για επιβίωση» είναι απλά και μόνο ο αγώνας του εγώ να διατηρήσει τον εαυτό του και την ερμηνεία του σχετικά με την καταγωγή του και την αρχή της ύπαρξης του. ⁴Κι αυτή η καταγωγή συνήθως αφορά τη φυσική γέννηση, διότι είναι δύσκολο να διατηρηθεί η άποψη ότι το εγώ υπήρχε πριν από αυτό το σημείο στον χρόνο. ⁵Αυτοί που είναι επικεντρωμένοι στο εγώ μ' ένα πιο «θρησκευτικό» τρόπο, ίσως πιστεύουν ότι η ψυχή υπήρχε από πριν και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από μια προσωρινή ολίσθηση της ζωής του εγώ. ⁶Μερικοί μάλιστα πιστεύουν ότι η ψυχή θα τιμωρηθεί για αυτή την ολίσθηση στο εγώ. ⁷Παρ' όλ' αυτά η σωτηρία δεν αφορά το πνεύμα το οποίο δεν βρίσκεται σε κίνδυνο και δεν έχει ανάγκη να σωθεί.
4.II.10. Η σωτηρία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η σωστή νοητική κατάσταση η οποία δεν είναι βέβαια η Ενότητα του Νου του Αγίου Πνεύματος, αλλά πρέπει να προηγηθεί προτού να αποκατασταθεί η Ενότητα του Νου. ²Η σωστή κατάσταση του νου οδηγεί αυτόματα στο επόμενο βήμα, επειδή η σωστή αντίληψη πουθενά δεν περιέχει επίθεση και άρα η λανθασμένη νοητική κατάσταση εξαλείφεται. ³Το εγώ δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να κάνει κρίσεις και λειτουργεί αναλόγως. ⁴Συνεπώς ο νους έχει μόνο μια κατεύθυνση προς την οποία μπορεί να πάει. ⁵Η κατεύθυνση του είναι αυτόματη επειδή υπαγορεύεται από το σύστημα σκέψης που την προκαλεί.
4.II.11. Δεν θα μπορούσα να δώσω αρκετή έμφαση στο γεγονός ότι η διόρθωση της αντίληψης είναι απλά ένα προσωρινό μέτρο. ²Είναι απαραίτητη μόνο επειδή η διαστρεβλωμένη αντίληψη είναι ένα εμπόδιο για την γνώση, ενώ η ορθή αντίληψη είναι ένα σκαλί προς αυτή. ³Όλη η αξία της ορθής αντίληψης έγκειται στην αναπόφευκτη συνειδητοποίηση ότι καμία αντίληψη δεν είναι απαραίτητη. ⁴Κι αυτό μετατοπίζει εντελώς το εμπόδιο. ⁵Μπορείτε ίσως να ρωτήσετε πώς είναι δυνατόν να συμβεί αυτό για όσο καιρό θα φαίνεται ότι ζείτε σ' αυτό τον κόσμο. ⁶Είναι μια λογική ερώτηση. ⁷Πρέπει όμως να είστε προσεκτικοί σ' ότι αφορά αυτή την ερώτηση για να διαπιστώσετε αν την καταλαβαίνετε πραγματικά. ⁸Ποιος είναι «αυτός» που ζει σ' αυτό τον κόσμο? ⁹Το πνεύμα είναι αθάνατο και η αθανασία είναι μια διαρκής κατάσταση. ¹⁰Είναι τόσο αληθινή όσο ήταν, είναι και θα είναι πάντα επειδή δεν εμπεριέχει καμία απολύτως αλλαγή. ¹¹Δεν είναι ένα συνεχές, και ούτε μπορείτε να την κατανοήσετε συγκρίνοντας την με ένα αντίθετο της. ¹²Η γνώση δεν έχει συγκρίσεις. ¹³Αυτή είναι η κύρια διαφορά της από οτιδήποτε άλλο μπορεί να συλλάβει ο νους.