2.V.1. Προτού οι θαυματοποιοί καταστούν έτοιμοι να αναλάβουν το έργο τους σε αυτόν τον κόσμο, είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουν πλήρως τον φόβο της απελευθέρωσης. ²Διαφορετικά μπορεί να καλλιεργήσουν απερίσκεπτα την πεποίθηση ότι η απελευθέρωση είναι φυλάκιση, αντίληψη που ήδη είναι πολύ διαδεδομένη. ³Αυτή η παρερμηνεία προέρχεται από την πίστη πως οποιαδήποτε βλάβη περιορίζεται μόνο στο σώμα. ⁴Αυτό συμβαίνει εξαιτίας του υποβόσκοντος φόβου ότι ο νους μπορεί να βλάψει τον εαυτό του. ⁵Κανένα από αυτά τα λάθη δεν έχει νόημα, επειδή οι διαστρεβλωμένες δημιουργίες του νου δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. ⁶Αυτή η αναγνώριση είναι πολύ καλύτερο προστατευτικό εργαλείο από οποιαδήποτε μορφή σύγχυσης επιπέδων, επειδή εισάγει τη διόρθωση στο επίπεδο του λάθους. ⁷Είναι σημαντικό να θυμάσαι πως μόνο ο νους μπορεί να δημιουργεί, και ότι η διόρθωση του λάθους αφορά το επίπεδο των σκέψεων. ⁸Υπενθυμίζεται πως το πνεύμα είναι ήδη τέλειο και συνεπώς δεν έχει ανάγκη επανόρθωσης. ⁹Το σώμα δεν υπάρχει παρά μόνο ως συσκευή εκπαίδευσης του νου. ¹⁰Αυτή η συσκευή εκπαίδευσης δεν μπορεί να κάνει από μόνη της λάθη, επειδή δεν μπορεί να δημιουργεί. ¹¹Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η προτροπή προς τον νου να εγκαταλείψει τις διαστρεβλωμένες δημιουργίες του, είναι η μοναδική εφαρμογή της δημιουργικής ικανότητας που έχει πραγματικά νόημα.
2.V.2. Η μαγεία είναι η ανόητη ή η διαστρεβλωμένη χρήση του νου. ²Τα φυσικά φάρμακα (υλικά φάρμακα) είναι «μαγικά ξόρκια» διαφόρων μορφών, αλλά εάν φοβάσαι να χρησιμοποιήσεις τον νου σου ως θεραπευτικό μέσο, δεν πρέπει να το επιχειρείς. ³Ο ίδιος ο φόβος κάνει τον νου σου επιρρεπή στη διαστρεβλωμένη δημιουργία. ⁴Είναι λοιπόν, πιθανό να παρανοήσεις οποιαδήποτε μορφή θεραπείας εμφανιστεί, και επειδή ο εγωκεντρισμός και ο φόβος συνήθως εμφανίζονται ταυτόχρονα, ίσως να μην είσαι σε θέση να δεχτείς την αληθινή Πηγή από την οποία προήλθε η θεραπεία. ⁵Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι ασφαλέστερο για σένα να επαφίεσαι προσωρινά στα θεραπευτικά μέσα του υλικού κόσμου, επειδή αυτά δεν μπορείς να τα παρερμηνεύσεις ως δικές σου δημιουργίες. ⁶Οσο επιμένει η αίσθηση ότι είσαι τρωτός και ευάλωτος, δεν πρέπει να επιχειρείς να κάνεις θαύματα.
2.V.3. Έχω ήδη πει ότι τα θαύματα είναι εκδηλώσεις του νου που είναι προσανατολισμένος στα θαύματα, δηλαδή του σωστά προσανατολισμένου νου. ²Αυτός ο νους ούτε εκθειάζει ούτε υποβαθμίζει τον νου του εργάτη θαυμάτων ή εκείνου που τα λαμβάνει. ³Ωστόσο, καθώς το θαύμα είναι διόρθωση, δεν έχει ανάγκη να περιμένει πότε αυτός που θα το λάβει θα έχει σωστά προσανατολισμένο τον νου του. ⁴Στην ουσία, ο ίδιος ο σκοπός του θαύματος είναι να τον βοηθήσει να διορθώσει τον προσανατολισμό του νου του. ⁵Είναι βασικό, ωστόσο, για τον εργάτη θαυμάτων να έχει ο ίδιος ορθοφροσύνη έστω και περιορισμένη, επειδή διαφορετικά δεν θα μπορέσει να αποκαταστήσει τον ορθό προσανατολισμό στον νου οποιουδήποτε άλλου.
2.V.4. Ο θεραπευτής που επαφίεται στη δική του και μόνο ετοιμότητα, διακινδυνεύει την κατανόησή του. ²Είσαι απόλυτα ασφαλής όσο δεν σε απασχολεί καθόλου η ετοιμότητά σου, αλλά διατηρείς μια σταθερή εμπιστοσύνη στη δική μου ετοιμότητα. ³Εάν η διάθεσή σου για θαύματα δεν λειτουργεί όπως πρέπει, είναι επειδή ο φόβος έχει εισέλθει στον νου σου και έχει ανατρέψει τον ορθό προσανατολισμό του. ⁴Ολες οι μορφές έλλειψης ορθοφροσύνης είναι το αποτέλεσμα της άρνησής σου να δεχθείς την Επανόρθωση. ⁵Εάν τον αποδεχθείς, θα είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις ότι εκείνοι που έχουν ανάγκη θεραπείας είναι απλά όσοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο σωστός προσανατολισμός του νου είναι η θεραπεία.
2.V.5. Η μοναδική ευθύνη του θαυματοποιού είναι να αποδεχθεί την Επανόρθωση για τον εαυτό του. ²Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως ο νους είναι το μοναδικό επίπεδο δημιουργίας και ότι τα λάθη του θεραπεύονται μέσω της Επανόρθωση. ³Καθώς αποδέχεσαι αυτή την αλήθεια, ο νους σου δεν μπορεί παρά μόνο να θεραπεύει. ⁴Αρνούμενος στον νου σου κάθε μορφή καταστροφικής δυνατότητας και επαναφέροντας τις αγνές δημιουργικές δυνάμεις του, καθιστάς τον εαυτό σου ικανό να διαλύσει το επίπεδο της σύγχυσης των άλλων. ⁵Το μήνυμα που τους δίνεις, τότε, είναι η αλήθεια πως ο νους τους είναι εξίσου εποικοδομητικός και πως οι διαστρεβλώσεις τους δεν μπορούν να τους βλάψουν. ⁶Επιβεβαιώνοντας αυτό απελευθερώνεις τον νου από την τάση να αποδίδει υπερβολική αξία στο ίδιο το εκπαιδευτικό του εργαλείο και έτσι ο νους αποκαθίσταται στο πραγματικό του επίπεδο το οποίο είναι αυτό του μαθητού.
2.V.6. Πρέπει και πάλι να τονιστεί ότι το σώμα δεν μαθαίνει και δεν δημιουργεί. ²Ως εκπαιδευτικό εργαλείο απλώς και μόνο ακολουθεί τον μαθητή, αλλά αν του αποδοθεί η απατηλή πεποίθηση της πρωτοβουλίας τότε μετατρέπεται σε σοβαρό εμπόδιο παρακωλύοντας την ίδια τη μάθηση που θα έπρεπε να διευκολύνει. ³Μόνο ο νους μπορεί να φωτιστεί. ⁴Το πνεύμα είναι ήδη φωτισμένο και το σώμα καθαυτό είναι πολύ συμπαγές και «αμαθές». ⁵Ωστόσο, ο νους μπορεί να φέρει τη δική του φώτιση στο σώμα αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι αυτό ο μαθητής και είναι έτσι ανίκανο για μαθητεία. ⁶Ομως το σώμα μπορεί να ευθυγραμμιστεί εύκολα με εκείνον τον νου που έχει μάθει να βλέπει το φως που βρίσκεται πέρα από το σώμα.
2.V.7. Η διορθωτική μαθητεία ξεκινά πάντα με την αφύπνιση του πνεύματος και την εγκατάλειψη της πίστης σε όσα βλέπουν τα φυσικά μάτια. ²Αυτό συχνά φέρνει φόβο, επειδή φοβάσαι όσα θα σου δείξει η πνευματική σου όραση. ³Εχω ξαναπεί ότι το Άγιο Πνεύμα δεν μπορεί να δει σφάλμα. ⁴Είναι ικανό να βλέπει μόνο την Επανόρθωση, που βρίσκεται πέρα από τα σφάλματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό μπορεί να προκαλεί κάποια ενόχληση αλλά όμως αυτή η ενόχληση δεν είναι και το τελικό αποτέλεσμα της αντίληψης. ⁵Οταν επιτρέπεις στο Άγιο Πνεύμα να κοιτάξει τον βεβηλωμένο βωμό, τότε αυτόματα κοιτάζει προς την Επανόρθωση. ⁶Τίποτα από όσα αντιλαμβάνεται το Άγιο Πνεύμα δεν προκαλεί φόβο. ⁷Το καθετί που προέρχεται από την πνευματική συνειδητότητα κατευθύνεται αποκλειστικά προς την επανόρθωση. ⁸Η ενόχληση προκαλείται μόνο και μόνο για να φέρει στη συνείδηση την ανάγκη της επανόρθωσης.
2.V.8. Ο φόβος της θεραπείας προέρχεται, τελικά, από την απροθυμία να παραδεχθείς ότι η θεραπεία είναι αναγκαία. ²Ο,τι βλέπουν τα μάτια του υλικού σώματος δεν είναι διορθωτικό, ούτε μπορεί το σφάλμα να διορθωθεί με οποιοδήποτε μέσο είναι ορατό στη σωματική όραση. ³Οσο πιστεύεις σε όσα σου λένε τα μάτια του σώματός σου, οι απόπειρές σου για επανόρθωση θα ακολουθούν λάθος δρόμο. ⁴Η αληθινή όραση είναι συσκοτισμένη διότι δεν αντέχεις να αντικρίσεις τον ίδιο τον βωμό σου βεβηλωμένο. ⁵Αλλά εφόσον ο βωμός έχει βεβηλωθεί, η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη εκτός αν γίνει αντιληπτή.
2.V.9. Η θεραπεία είναι μια ικανότητα που αναπτύχθηκε μετά τον διαχωρισμό διότι προηγουμένως δεν ήταν αναγκαία. ²Οπως όλες οι πτυχές της πίστης στην ύπαρξη του χώρου και του χρόνου, είναι κι αυτή προσωρινή. ³Ωστόσο, για όσο ο χρόνος θα επιμένει, η θεραπεία θα είναι αναγκαία ως μέσον προστασίας. ⁴Αυτό ισχύει επειδή η θεραπεία στηρίζεται στη συμπόνια και η συμπόνια είναι ένας τρόπος για να αντιλαμβάνεσαι την τελειότητα κάποιου άλλου ακόμα κι αν δεν μπορείς να την αντιληφθείς στον εαυτό σου. ⁵Οι περισσότερες από τις υψηλότερες ιδέες και αντιλήψεις για τις οποίες είσαι ικανός τώρα, εξαρτώνται από τον χρόνο. ⁶Η συμπόνια είναι πράγματι η αμυδρή αντανάκλαση ενός πολύ ισχυρότερου κυκλώματος αγάπης, το οποίο βρίσκεται πολύ πιο πέρα από οποιαδήποτε μορφή συμπόνιας μπορείς να αντιληφθείς προς το παρόν. ⁷Εστω κι αν ακόμα η σημασία της είναι μόνο μερικώς αντιληπτή, η συμπόνια είναι αναγκαία για την αποκατάσταση της ορθής αντίληψης.
2.V.10. Η συμπόνια είναι ένας τρόπος για να βλέπεις τον άλλον σαν να έχει ήδη πάει πολύ πιο πέρα από τις τωρινές του ικανότητες μέσα στον χρόνο. ²Εφόσον το δικό του σκεπτικό είναι λανθασμένο δεν είναι σε θέση να δει την δική του Επανόρθωση, διαφορετικά δεν θα είχε ανάγκη συμπόνιας. ³Η ευσπλαχνία και συμπόνια που του προσφέρονται αποτελούν την αναγνώριση της ανάγκης του για βοήθεια αλλά και την αναγνώριση ότι θα δεχτεί αυτή τη βοήθεια. ⁴Και η ανάγκη βοήθειας καθώς και η αποδοχή της αποτελούν αντιλήψεις που υποδηλώνουν την εξάρτησή τους από τον χρόνο, κάνοντας έτσι φανερό πως η συμπόνια εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τους περιορισμούς αυτού του κόσμου. ⁵Εχω ήδη πει ότι μόνο η αποκάλυψη καταλύει τον χρόνο. ⁶Το θαύμα, ως μια εκδήλωση συμπόνιας, μπορεί μόνο να τον συντομεύσει. ⁷Πρέπει να γίνει κατανοητό, πάντως, πως όποτε προσφέρεις ένα θαύμα στον άλλον, συντομεύεις τον πόνο και για τους δυο σας. ⁸Αυτό αποτελεί μια αναδρομική αλλά εξίσου και μια προοδευτική επανόρθωση.
2.V.11.(1) Το θαύμα εξαφανίζει την ανάγκη ενασχόλησης με ζητήματα κατώτερης τάξης. ²Καθώς αποτελεί ένα πέραν των καθιερωμένων διάλειμμα στον χρόνο, η συνήθης ενασχόληση με τον χρόνο και τον χώρο δεν έχει καμιά ισχύ. ³Οταν θα κάνεις ένα θαύμα, θα διευθετήσω και τον χρόνο και τον χώρο έτσι ώστε να εναρμονιστούν με αυτό το θαύμα.
2.V.12.(2) Είναι απολύτως αναγκαία η διάκριση ανάμεσα σε ό,τι είναι δημιουργημένο και σε ό,τι είναι κατασκευασμένο. ²Ολες οι μορφές θεραπείας στηρίζονται σ' αυτήν τη βασική διόρθωση του επιπέδου της αντίληψης.
2.V.13.(3) Ποτέ μην συγχέεις την ορθή με τη λάθος αντίληψη. ²Το να ανταποκρίνεσαι σε οποιαδήποτε μορφή λάθους με οποιονδήποτε άλλο τρόπο εκτός από την επιθυμία για θεραπεία, είναι εκδήλωση αυτής της σύγχυσης.
2.V.14.(4) Το θαύμα είναι πάντα μια άρνηση αυτού του λάθους και μια επιβεβαίωση της αλήθειας. ²Μόνο με την ορθή αντίληψη μπορεί να επέλθει αληθινά αποτελεσματική επανόρθωση. ³Στην πραγματικότητα ό,τι δεν έχει αληθινή αποτελεσματικότητα δεν έχει και αληθινή ύπαρξη. ⁴Τα αποτελέσματά του δεν είναι παρά το κενό και η ματαιότητα. ⁵Έτσι, χωρίς πραγματικά και σταθερά στοιχεία οδηγείται στην προβολή.
2.V.15.(5) Η δύναμη εναρμόνισης που έχει το θαύμα επιφέρει την ορθή αντίληψη που είναι αναγκαία για τη θεραπεία. ²Μέχρι να συμβεί αυτό, η θεραπεία δεν μπορεί να γίνει κατανοητή. ³Η συγχώρεση είναι μια κενή χειρονομία αν δεν συνεπάγεται τη διόρθωση. ⁴Χωρίς αυτήν, γίνεται επικριτική παρά θεραπευτική.
2.V.16.(6) Συγχώρεση εστιασμένη στα θαύματα είναι μόνο η διόρθωση. ²Δεν περιέχει κανένα απολύτως στοιχείο επίκρισης. ³Η φράση «Πατέρα συγχώρεσέ τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν» (ου γαρ οίδασι τι ποιούσι), με κανένα τρόπο δεν περιέχει αξιολόγηση για το τι κάνουν. ⁴Είναι μια έκκληση προς τον Θεό να θεραπεύσει τους νόες τους. ⁵Δεν περιέχει αναφορά στο αποτέλεσμα του λάθους τους. ⁶Αυτό δεν έχει σημασία.
2.V.17.(7) Η προσταγή «να έχετε ομόνοια» (να έχετε έναν, κοινό νου) είναι μια δήλωση για ετοιμότητα αποκάλυψης. ²Η συμβουλή μου «κάντε το αυτό ενθυμούμενοι εμένα», είναι έκκληση συνεργασίας για τους θαυματοποιούς. ³Οι δυο αυτές δηλώσεις δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο πραγματικότητας. ⁴Μόνο στη δεύτερη υπάρχει μια επίγνωση του χρόνου, εφόσον η ενθύμηση αποτελεί ανάκληση του παρελθόντος στον παρόντα χρόνο. ⁵Ο χρόνος βρίσκεται υπό τη δική μου καθοδήγηση αλλά η αιωνιότητα ανήκει στον Θεό. ⁶Στην κατάσταση της ύπαρξης του χρόνου υπάρχουμε για τον άλλον και με τον άλλον. ⁶Στην κατάσταση της αιωνιότητας συνυπάρχουμε με τον Θεό.
2.V.18.(8) Μπορείς να κάνεις πολλά για τη δική σου θεραπεία και για τη θεραπεία των άλλων,
εάν σε μια κατάσταση που αποτελεί έκκληση για βοήθεια σκέφτεσαι:
²Βρίσκομαι εδώ μόνο για να προσφέρω ειλικρινή βοήθεια.
³Βρίσκομαι εδώ για να αντιπροσωπεύσω Εκείνον που με έστειλε.
⁴Δεν χρειάζεται να ανησυχώ για το τι να πω ή τι να κάνω,
επειδή Εκείνος που με έστειλε θα με καθοδηγήσει.
⁵Χαίρομαι να βρίσκομαι όπου Εκείνος επιθυμεί,
γνωρίζοντας ότι Εκείνος πηγαίνει μαζί μου οπουδήποτε εγώ πάω.
⁶Θα θεραπευτώ καθώς Τον αφήνω να με διδάξει να θεραπεύω.