18.VII.1. Η επίγνωση του σώματος είναι αυτό που κάνει την αγάπη να φαίνεται περιορισμένη. ²Διότι το σώμα είναι περιορισμός στην αγάπη. ³Το σώμα προέρχεται από την πίστη στην περιορισμένη αγάπη και φτιάχτηκε για να περιορίσει το απεριόριστο. ⁴Μη νομίσετε ότι αυτό είναι αλληγορικό, διότι το σώμα πράγματι φτιάχτηκε για να σας περιορίσει. ⁵Εσείς που βλέπετε τον εαυτό σας μέσα σ ένα σώμα μπορείτε να γνωρίσετε τον εαυτό σας ως ιδέα; ⁶Καθετί που αναγνωρίζετε το ταυτίζεστε με κάτι εξωτερικό, κάτι έξω από τον εαυτό του. ⁷Δεν μπορείτε καν να σκεφτείτε τον Θεό χωρίς σώμα ή κάποια μορφή που νομίζετε ότι μπορείτε να αναγνωρίσετε.
18.VII.2. Το σώμα δεν μπορεί να γνωρίζει. ²Και για όσο περιορίζετε την επίγνωση σας στις μηδαμινές του αισθήσεις, δεν θα δείτε το μεγαλείο που σας περιβάλλει. ³Ο Θεός δεν μπορεί να έρθει σ ένα σώμα, ούτε μπορείτε να ενωθείτε μαζί Του εκεί. ⁴Τα όρια που τίθενται στην αγάπη πάντοτε θα φαίνονται να Τον αποκλείουν και να σας κρατούν χωριστά απΑυτόν. ⁵Το σώμα είναι ένας μικροσκοπικός φράχτης γύρω από ένα μικρό κομμάτι μιας δοξασμένης και πλήρους ιδέας. ⁶Διαγράφει ένα κύκλο, πολύ μικρό, γύρω από ένα πολύ μικρό κομμάτι του Ουρανού, χωρισμένο από το σύνολο διακηρύσσοντας ότι μέσα σ αυτό βρίσκεται η βασιλεία σας, όπου ο Θεός δεν μπορεί να μπει.
18.VII.3. Το εγώ βασιλεύει, και μάλιστα πολύ σκληρά, μέσα σ αυτό το βασίλειο. ²Και για να υπερασπίσει αυτό το μικρό κομμάτι σκόνης σας βάζει να μάχεστε ενάντια στο σύμπαν. ³Αυτό το κομμάτι του νου σας είναι ένα τόσο μικρό μέρος του που αν μπορούσατε να εκτιμήσετε το σύνολο θα βλέπατε αμέσως ότι είναι όπως μια αχτίνα για τον ήλιο ή όπως ένας αμυδρός κυματισμός στην επιφάνεια του ωκεανού. ⁴Μέσα σ αυτήν την απίστευτη αλαζονεία η μικροσκοπική ακτίνα αποφάσισε ότι είναι ο ήλιος· αυτός ο σχεδόν αδιόρατος κυματισμός ονομάζει τον εαυτό του ωκεανό. ⁵Σκεφτείτε πόσο μόνη και φοβισμένη είναι αυτή η μικρή σκέψη, αυτή η απειροελάχιστη ψευδαίσθηση, που κρατά τον εαυτό της χωριστά και μάχεται το σύμπαν. ⁶Ό ήλιος γίνεται ο «εχθρός» της ηλιαχτίδας, ο οποίος θα μπορούσε σε μια στιγμή να την αφανίσει και ο ωκεανός τρομάζει τον μικρό κυματισμό ο οποίος θέλει να καταπιεί τον ωκεανό.
18.VII.4. Όμως ούτε ο ήλιος ούτε ο ωκεανός έχουν την ελάχιστη επίγνωση αυτής της παράξενης και δίχως νόημα δραστηριότητας. ²Απλά συνεχίζουν να υπάρχουν, χωρίς να γνωρίζουν ότι είναι αντικείμενα φόβου και μίσους για ένα μικροσκοπικό κομμάτι του εαυτού τους. ³Ακόμα όμως κι αυτό το κομμάτι δεν έχει χαθεί γι αυτούς διότι δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μακριά τους. ⁴Και αυτό που το κομματάκι νομίζει ότι είναι δεν αλλάζει σε τίποτα την πλήρη εξάρτηση της ύπαρξης του απ αυτούς. ⁵Όλόκληρη η ύπαρξη του εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα τους. ⁶Χωρίς τον ήλιο η ηλιαχτίδα θα χανόταν και ο κυματισμός δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει χωρίς τον ωκεανό.
18.VII.5. Αυτή είναι η παράξενη κατάσταση στην οποία φαίνεται να βρίσκονται εκείνοι που ζουν σ έναν κόσμο που κατοικείται από σώματα. ²Κάθε σώμα φαίνεται να φιλοξενεί κι ένα διαφορετικό νου, μια σκέψη που έχει πάψει να συνδέεται με άλλες, ζώντας μόνη και με κανένα τρόπο ενωμένη με τη Σκέψη από την οποία δημιουργήθηκε. ³Κάθε μικροσκοπικό κομμάτι φαίνεται να αυτοεξυπηρετείται, ενώ χρειάζεται κάποιο άλλο για ορισμένες ανάγκες του αλλά δεν δέχεται σε καμιά περίπτωση ότι είναι ολοκληρωτικά εξαρτημένο για τα πάντα, από τον ένα Δημιουργό Του. ⁴Ούτε ότι χρειάζεται το σύνολο για να του δώσει κάποιο νόημα. ⁵Όμως μόνο του δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. ⁶Ούτε έχει ζωή από μόνο του.
18.VII.6. Όπως ο ήλιος και ο ωκεανός, ο Εαυτός σας συνεχίζει, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του ότι αυτό το μικροσκοπικό κομμάτι θεωρεί ότι είναι εσείς. ²Όμως αυτό δεν είναι χαμένο1 δεν θα μπορούσε να υπάρχει χωριστά κι ούτε το σύνολο θα ήταν όλον χωρίς αυτό. ³Δεν αποτελεί ένα χωριστό βασίλειο, που κυβερνιέται από μια ιδέα διαχωρισμού από τα άλλα. ⁴Όύτε το περιβάλλει κανένας φράχτης που να το αποτρέπει απ το να ενωθεί με τα άλλα και να το κρατά μακριά από τον Δημιουργό Του. ⁵Αυτό το μικρό κομμάτι δεν είναι διαφορετικό απ τα άλλα επειδή συνεχώς βρίσκεται μέσα στο σύνολο και είναι ένα μ αυτό. ⁶Δεν ζει κάποια χωριστή ζωή επειδή η ζωή του είναι η ενότητα μέσα στην οποία η ύπαρξη του δημιουργήθηκε.
18.VII.7. Μη δέχεστε αυτή τη μικρή, εγκλωβισμένη άποψη ως τον εαυτό σας. ²Ο ήλιος και ο ωκεανός δεν είναι τίποτα μπροστά σ αυτό που εσείς είστε. ³Η ηλιαχτίδα λάμπει μόνο μέσα στο φως του ήλιου και ο κυματισμός χορεύει καθώς αναπαύεται στην επιφάνεια του ωκεανού. ⁴Όμως ούτε στον ήλιο ούτε στον ωκεανό βρίσκεται η δύναμη που υπάρχει μέσα σας. ⁵Θα θέλατε να μείνετε μέσα στο μικρό σας βασίλειο ως ένας λυπημένος βασιλιάς, ένας πικραμένος ηγεμόνας, ο οποίος ατενίζει το τίποτα αλλά που όμως θα πέθαινε προκειμένου να το υπερασπιστεί; ⁶Αυτός ο μικρός εαυτός δεν είναι το βασίλειο σας. ⁷Ψηλά πάνω από αυτό και περιβάλλοντας το με αγάπη βρίσκεται το δοξασμένο όλον, το οποίο προσφέρει ολόκληρη την ευτυχία του και τη βαθιά του ικανοποίηση σε κάθε του κομμάτι. ⁸Κι από αυτά δεν εξαιρείται ούτε το μικρό τμήμα που νομίζετε ότι διαχωρίζετε.
18.VII.8. Η αγάπη δεν γνωρίζει σώματα και απλώνεται σε όλα όσα δημιουργήθηκαν όπως αυτή. ²Ή πλήρης έλλειψη περιορισμών είναι το νόημα της. ³Είναι εντελώς αμερόληπτη στην προσφορά της και αγκαλιάζει μόνο για να συντηρήσει και να κρατήσει πλήρες αυτό που δίνει. ⁴Έχετε τόσο λίγα μέσα στο μικρό σας βασίλειο! ⁵Εκεί λοιπόν δεν θα έπρεπε να καλέσετε την αγάπη να μπει; ⁶Κοιτάξτε την έρημο – στεγνή και στείρα, καμμένη από τον ήλιο και χωρίς χαρά – αυτή είναι το μικρό σας βασίλειο. ⁷Όμως συνειδητοποιήστε τη ζωή και τη χαρά που θα μπορούσε να φέρει προς αυτό η αγάπη από εκεί που πηγάζει και που θα μπορούσε να επιστρέψει έχοντας κι εσάς μαζί της.
18.VII.9. Η Σκέψη του θεού περιβάλλει το μικρό σας βασίλειο, περιμένοντας έξω από στα σύνορα που έχετε χτίσει, να έρθει μέσα και να λάμψει πάνω στην άγονη γη. ²Δείτε πώς η ζωή ανθίζει παντού! ³Η έρημος γίνεται κήπος, πράσινος, βαθύς και γαλήνιος, προσφέροντας ανάπαυση σ'εκείνους που έχασαν τον δρόμο τους και περιπλανώνται μέσα στη σκόνη. ⁴Δώστε τους καταφυγή σ'ένα τόπο που προετοιμάσατε με αγάπη γι' αυτούς, εκεί που κάποτε βρισκόταν η έρημος. ⁵Και όλοι, όσους καλωσορίζετε, θα φέρουν μαζί τους αγάπη για εσάς από τον Ουρανό. ⁶Μπαίνουν ένας-ένας σε αυτόν τον άγιο τόπο αλλά δεν θα φύγουν μόνοι τους όπως ήρθαν. ⁷Η αγάπη που έφεραν θα μείνει μαζί τους όπως και μαζί σας. ⁸Και μέσα από αυτή την ευεργεσία ο κήπος σας θα επεκταθεί και θα απλωθεί σε όλους όσους διψούν για ζωντανό νερό αλλά έχουν χάσει τις δυνάμεις τους ώστε να έρθουν από μόνοι τους.
18.VII.10. Βγείτε έξω και βρείτε τους διότι φέρνουν τον Εαυτό σας μαζί τους. ²Όδηγήστε τους ήρεμα στον γαλήνιο κήπο σας και λάβετε την ευλογία τους εκεί. ³Έτσι ο κήπος σας θα απλωθεί κατά μήκος της ερήμου ώστε να μην αφήσει κανένα μικρό βασίλειο μοναξιάς απομονωμένο από την αγάπη. ⁴Θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας και θα δείτε τον μικρό σας κήπο να μεταμορφώνεται στη Βασιλεία των Ουρανών με όλη την Αγάπη του Δημιουργού του να λάμπει πάνω του.
18.VII.11. Η άγια στιγμή είναι πρόσκληση προς την αγάπη για να μπει μέσα στο ψυχρό σας βασίλειο που του λείπει η χαρά και να το μεταμορφώσει σ' έναν κήπο ειρήνης και φιλοξενίας. ²Είναι απολύτως βέβαιο ότι η Αγάπη θα ανταποκριθεί σε αυτό το κάλεσμα. ³Θα έρθει επειδή εσείς ήρθατε χωρίς το σώμα και δεν βάλατε φραγμούς που θα εμπόδιζαν τον χαρούμενο ερχομό της. ⁴Μέσα στην άγια στιγμή ζητάτε από την αγάπη αυτό που προσφέρει σε όλους, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. ⁵Καθώς ζητάτε τα πάντα θα τα λάβετε. ⁶Και ο Εαυτός σας που ακτινοβολεί θα υψώσει το μικρό κομμάτι που προσπαθήσατε να κρύψετε από τον Ουρανό κατευθείαν σε αυτόν. ⁷Κανένα κομμάτι της Αγάπης δεν καλεί το σύνολο μάταια και χωρίς ανταπόκριση. ⁸Κανείς Υιός του Θεού δεν μένει έξω από την Πατρότητα Του.
18.VII.12. Να είστε σίγουροι γι αυτό: η αγάπη έχει μπει στην ιδιαίτερη σχέση σας και μπήκε πλήρης μόλις εσείς δειλά το ζητήσατε. ²Δεν έχετε συνειδητοποιήσει ότι η αγάπη έχει έρθει διότι δεν έχετε εγκαταλείψει ακόμα όλα τα εμπόδια που στρέφετε εναντίον του αδελφού σας. ³Κι εσείς όπως κι εκείνος δεν μπορείτε να καλωσορίσετε την αγάπη χωριστά. ⁴Δεν θα μπορούσατε να γνωρίσετε τον Θεό ξέχωρα από τους άλλους, όπως ούτε κι Εκείνος εσάς χωρίς τον αδελφό σας. ⁵Μαζί όμως δεν θα μπορούσατε να μη γνωρίζετε την αγάπη όπως κι εκείνη σας γνωρίζει μαζί με τον αδελφό σας και είναι αδύνατον έτσι να μην αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα σας.
18.VII.13. Έχετε φτάσει στο τέρμα μιας διαδρομής που ξεκίνησε από πολύ παλιά χωρίς όμως να συνειδητοποιήσετε ότι έχει πλέον τελειώσει. ²Εξακολουθείτε να είστε εξουθενωμένοι και η σκόνη της ερήμου φαίνεται να σας τυφλώνει και να σας κρατά με τα μάτια κλειστά. ³Όμως Εκείνος που εσείς καλωσορίσατε έχει έρθει να σας καλωσορίσει. ⁴Περίμενε καιρό για να σας προσφέρει αυτό το καλοσώρισμα. ⁵Λάβετέ το τώρα από Αυτόν διότι θέλει να Τον γνωρίσετε. ⁶Ένας μικρός τοίχος σκόνης απομένει ανάμεσα σ'εσάς και τον αδελφό σας. ⁷Μ'ένα σας φύσημα θα χαθεί και μ'ένα γέλιο χαράς θα γκρεμιστεί. ⁸Μπείτε και περπατήστε μέσα στον κήπο που η αγάπη προετοίμασε για εσάς και τον αδελφό σας.