Εισαγωγή
13.Ε.1. Εάν δεν νιώθατε ένοχοι δεν θα μπορούσατε να επιτεθείτε, επειδή η επίκριση είναι η ρίζα της επίθεσης. ²Είναι η επίκριση ενός νου από έναν άλλον που τον κρίνει ανάξιο γι' αγάπη και άξιο τιμωρίας. ³Αλλά εδώ στηρίζεται η κατάσταση της διαίρεσης του νου. ⁴Επειδή ο νους που κρίνει αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ξεχωριστό από τον νου που κρίνεται, πιστεύει ότι με το να τιμωρήσει έναν άλλον, θα διαφύγει της τιμωρίας. ⁵ Όλο αυτό δεν είναι παρά η παραισθητική προσπάθεια του νου ν'αρνηθεί τον εαυτό του και να ξεφύγει από την ποινή αυτής της άρνησης. ⁶Δεν είναι μια προσπάθεια να παραιτηθεί από την άρνηση αλλά να κρατηθεί σε αυτήν. ⁷Διότι είναι η ενοχή που σας έχει συσκοτίσει τον Πατέρα και είναι η ενοχή που σας έχει οδηγήσει στην παραφροσύνη.
13.Ε.2. Η αποδοχή της ενοχής μέσα στον νου του Υιού του Θεού ήταν η αρχή του διαχωρισμού, όπως η αποδοχή της Επανόρθωσης είναι το τέλος του. ²Ο κόσμος που βλέπετε είναι το παραληρητικό σύστημα εκείνων που παραφρόνησαν από ενοχή. ³Κοιτάξτε προσεκτικά αυτόν τον κόσμο και θα το συνειδητοποιήσετε. ⁴Διότι αυτός ο κόσμος είναι το σύμβολο της τιμωρίας κι όλοι οι νόμοι που φαίνεται να τον κυβερνούν είναι οι νόμοι του θανάτου. ⁵Τα παιδιά γεννιούνται μέσα σε αυτόν μέσα από πόνο και σε πόνο. ⁶Η ανάπτυξη τους συνοδεύεται από βάσανα και μαθαίνουν για τη λύπη και τον διαχωρισμό και τον θάνατο. ⁷Ο νους τους φαίνεται να είναι παγιδευμένος στον εγκέφαλο τους και οι δυνάμεις του φθίνουν εάν προκληθεί βλάβη στο σώμα τους. ⁸Φαίνεται ν'αγαπούν, παρ όλ'αυτά εγκαταλείπουν κι εγκαταλείπονται. ⁹Φαίνεται να χάνουν ό,τι αγαπούν, αυτή είναι ίσως η πιο παράφρονη πεποίθηση απ'όλες. ¹⁰Και τα σώματα τους μαραίνονται και ασθμαίνουν και εναποτίθενται στο χώμα και δεν υπάρχουν πια. ¹¹Όλα τους έχουν σκεφτεί ότι ο Θεός είναι σκληρός.
13.Ε.3. Εάν ήταν αυτός ο πραγματικός κόσμος, ο Θεός θα ήταν σκληρός. ²Διότι κανένας Πατέρας δεν θα μπορούσε να εκθέσει τα παιδιά Του σε αυτή την κατάσταση, με αντάλλαγμα τη λύτρωση και να είναι στοργικός. ³Η Αγάπη δεν σκοτώνει για να σώσει. ⁴Εάν το έκανε, η επίθεση θα ήταν σωτηρία και αυτή είναι η ερμηνεία του εγώ, όχι του Θεού. ⁵Μόνο ο κόσμος της ενοχής θα μπορούσε να το προστάξει αυτό, γιατί μόνο η ενοχή θα μπορούσε να το συλλάβει. ⁶Η "αμαρτία" του Αδάμ δεν θα είχε αγγίξει κανέναν, εάν αυτός δεν είχε πιστέψει ότι ήταν ο Πατέρας Αυτός που τον οδήγησε έξω από τον Παράδεισο. ⁷Επειδή με αυτήν την πεποίθηση η γνώση του Πατέρα χάθηκε, αφού μόνο όσοι δεν Τον καταλαβαίνουν θα μπορούσαν νατο πιστέψουν.
13.Ε.4. Αυτός ο κόσμος είναι μια εικόνα της σταύρωσης του Υιού του Θεού. ²Και μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι ο Υιός του Θεού δεν μπορεί να σταυρωθεί, αυτόν τον κόσμο θα βλέπεις. ³Κι όμως δεν θα το συνειδητοποιήσεις μέχρι να αποδεχθείς το αιώνιο γεγονός ότι ο Υιός του Θεού δεν είναι ένοχος. ⁴Αξίζει μόνο την αγάπη επειδή μόνο αγάπη έδωσε. ⁵Δεν μπορεί να καταδικαστεί επειδή ποτέ του δεν καταδίκασε. ⁶Η Εξιλέωση είναι το τελικό μάθημα που χρειάζεται να μάθει, διότι τον διδάσκει ότι, μη έχοντας ποτέ αμαρτήσει, δεν έχει ανάγκη σωτηρίας.