10.II.1. Πρέπει πρώτα να γνωρίσετε κάτι για να μπορείτε να αποσπαστείτε από αυτό, εφόσον θέλετε. ²Η γνώση πρέπει να προηγείται της απόσπασης, έτσι η απόσπαση (απομάκρυνση) δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απόφαση για λησμονιά. ³Ο,τι έχει ξεχαστεί εμφανίζεται, τότε, επίφοβο αλλά μόνο επειδή η απομάκρυνση είναι μια επίθεση κατά της αλήθειας. ⁴Φοβάστε επειδή έχετε λησμονήσει. ⁵Και έχετε αντικαταστήσει τη γνώση σας με μια κατάσταση ονείρων επειδή φοβάστε την ίδια την απόσπαση σας και όχι εκείνο από το οποίο αποσπαστήκατε. ⁶Όταν δεχθείτε αυτό από το οποίο αποσπαστήκατε τότε παύει να είναι επίφοβο.
10.II.2. Ωστόσο, εγκαταλείποντας την αποσύνδεσή σας από την πραγματικότητα κερδίζετε περισσότερα από την έλλειψη φόβου. ²Σ'αυτή την απόφαση στηρίζεται η χαρά και η ειρήνη και η δόξα της δημιουργίας. ³Προσφέρετε στο Αγιο Πνεύμα μόνο την προθυμία σας να θυμηθείτε, επειδή Αυτό κρατά τη γνώση του Θεού και του εαυτού σας για χάρη σας, περιμένοντας την αποδοχή σάς. ⁴Εγκαταλείψτε με χαρά οτιδήποτε θα μπορούσε να σταθεί στον δρόμο της ενθύμησης σας, διότι ο Θεός είναι στη μνήμη σας. ⁵Η Φωνή Του * (*Το Άγιο Πνεύμα) θα σας πει ότι είστε μέρος Του όταν θελήσετε να Τον θυμηθείτε και να γνωρίσετε ξανά την ίδια σας την αλήθεια. ⁶Μην αφήσετε τίποτα απ αυτόν τον κόσμο να καθυστερήσει την ενθύμηση Του Θεού διότι σ αυτήν βρίσκεται η γνώση του Εαυτού σας.
10.II.3. Το να θυμηθείτε είναι απλώς και μόνο το να αποκαταστήσετε στον νου σας ο,τι ήδη βρίσκεται εκεί. ²Δεν φτιάχνετε εσείς αυτό που θυμάστε απλώς και μόνο αποδέχεστε ξανά ο,τι ήδη βρίσκεται εκεί, αλλά είχε απορριφθεί. ³Η ικανότητα αυτού του κόσμου για αποδοχή της αλήθειας αντιστοιχεί στην ικανότητα της Βασιλείας για δημιουργία. ⁴Ό Θεός θα κάνει ο,τι χρειάζεται εκ μέρους Του, εάν κι εσείς κάνετε ο,τι χρειάζεται εκ μέρους σας και το αντίδωρο Του για τη δική σας επιστροφή θα είναι η ανταλλαγή της αντίληψης με τη γνώση. ⁵Τίποτα δεν είναι πέρα από το Θέλημα Του για σας. ⁶Αλλά δηλώστε τη θέληση σας να Τον θυμηθείτε και διατηρήστε την! ⁷Θα σας δώσει τα πάντα εάν Τον ζητήσετε, αλλά εναπόκειται σ εσάς να Τον ζητήσετε.
10.II.4. Όταν επιτίθεστε, αρνείστε τον εαυτό σας. ²Συγκεκριμένα, διδάσκετε στον εαυτό σας ότι δεν είστε αυτό που είστε. ³Αρνούμενοι την πραγματικότητα αποκλείετε την αποδοχή του δώρου του Θεού, διότι έχετε αποδεχθεί κάτι άλλο στη θέση του. ⁴Εάν κατανοήσετε πως αυτό είναι πάντα μια επίθεση κατά της αλήθειας, και η αλήθεια είναι ο Θεός, θα συνειδητοποιήσετε γιατί είναι πάντα τόσο τρομακτικό. ⁵Εάν, επιπλέον, αναγνωρίσετε ότι είστε μέρος του Θεού, θα καταλάβετε γιατί τελικά επιτίθεστε πρώτα στον ίδιο σας τον εαυτό.
10.II.5. Όλες οι επιθέσεις είναι επιθέσεις ενάντια στον Εαυτό. ²Δεν μπορούν να είναι οτιδήποτε άλλο. ³Ξεκινώντας από τη δική σας απόφαση να μην είστε αυτό που πράγματι είστε, επιτίθεστε ενάντια στην ίδια την αυτοαναγνώρισή σας. ⁴Ή επίθεση ήταν λοιπόν ο τρόπος που χάθηκε η αυτοαναγνώρισή σας, αφού όταν επιτίθεστε, έχετε ξεχάσει τι είστε. ⁵Και εάν η πραγματικότητα σας είναι αυτή του Θεού, τότε όταν επιτίθεστε δεν Τον θυμάστε. ⁶Αυτό δεν συμβαίνει επειδή Εκείνος χάθηκε, αλλά επειδή επιλέγετε έμπρακτα να μη Τον θυμάστε.
10.II.6. Εάν συνειδητοποιούσατε πόσο τέλεια καταστροφή επιφέρει η επίθεση στην ειρήνη του νου σας, δεν θα μπορούσατε να πάρετε μια τόσο παράλογη απόφαση. ²Επιτίθεστε μόνο επειδή ακόμα πιστεύετε πως η επίθεση μπορεί να σας προσφέρει κάτι που θέλετε. ³Από αυτό συνεπάγεται ότι θέλετε κάτι διαφορετικό από την ειρήνη του νου, αλλά δεν υπολογίζετε τι ακριβώς πρέπει να είναι αυτό το άλλο που θέλετε. ⁴Κι όμως, η λογική συνέπεια της απόφασης σας είναι απόλυτα προφανής εάν μόνο θελήσετε να τη δείτε. ⁵Με το να αποφασίσετε ενάντια στην αλήθεια σας, έχετε οδηγήσει τον εαυτό σας σε επαγρύπνηση ενάντια στον Θεό και στη Βασιλεία Του. ⁶Και αυτή η επαγρύπνηση είναι που σας κάνει να φοβάστε να Τον θυμηθείτε.