3.VI.1. Έχουμε ήδη συζητήσει την τελευταία Κρίση αλλά όχι επαρκώς. ²Μετά την Τελευταία Κρίση δεν θα υπάρξει άλλη. ³Η κρίση είναι συμβολικής σημασίας επειδή πέραν της αντιλήψεως δεν υπάρχει κρίση. ⁴Όταν η Βίβλος λέει: «Μην κρίνεις ίνα μην κριθείς» αυτό σημαίνει ότι αν κρίνεις την πραγματικότητα των άλλων δεν θα αποφύγεις κι ο ίδιος να κρίνεις τη δική σου πραγματικότητα.
3.VI.2. Η επιλογή του να κρίνεις παρά του να γνωρίζεις είναι η αιτία της απώλειας της ειρήνης. ²Η κρίση είναι η διαδικασία πάνω στην οποία βασίζεται η αντίληψη αλλά όχι και η γνώση. ³Έχω ήδη αναφέρει τα σχετικά με την επιλεκτικότητα της αντίληψης, διευκρινίζοντας ότι η αυτοτίμηση της αξίας αποτελεί εμφανή της προϋπόθεση. ⁴Η κρίση πάντοτε περιέχει και την απόρριψη. ⁵Ποτέ δεν δίνει έμφαση μόνο στα θετικά σημεία αυτού που κρίνεται είτε αυτός είσαι εσύ είτε κάποιος άλλος. ⁶Ό,τι αντιλαμβάνεσαι και απορρίπτεις ή κρίνεις και ανακαλύπτεις ότι το θέλεις, παραμένει στο νου σου επειδή το έχεις συλλάβει με την αντίληψη. ⁷Μια απ τις ψευδαισθήσεις απ τις οποίες υποφέρεις είναι η πεποίθηση πως ό,τι κατακρίνεις δεν έχει ισχύ. ⁸Αυτό δεν θα μπορούσε να ισχύει εκτός κι αν επίσης πίστευες πως ό,τι κατακρίνεις δεν υπάρχει. ⁹Προφανώς όμως δεν το πιστεύεις γιατί διαφορετικά δεν θα το κατέκρινες. ¹⁰Τελικά δεν έχει σημασία αν έχεις δίκιο ή όχι. ¹¹Και στις δύο περιπτώσεις θέτεις την πεποίθησή σου στη σφαίρα του μη πραγματικού. ¹²Σε καμιά μορφή κρίσης δεν μπορείς να αποφύγεις κάτι τέτοιο, επειδή τότε θα σήμαινε ότι η πραγματικότητα ανήκει σε εσένα να την επιλέξεις.
3.VI.3. Δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για την τρομακτική απελευθέρωση και βαθιά ειρήνη και γαλήνη που επέρχεται όταν αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και τους αδελφούς σου χωρίς καμία απολύτως κρίση. ²Όταν αναγνωρίσεις τι είσαι και τι είναι οι αδελφοί σου θα συνειδητοποιήσεις ότι το να τους κρίνεις με οποιοδήποτε τρόπο δεν έχει κανένα νόημα. ³Στην ουσία κάθε νόημα που έχουν, χάνεται για σένα επειδή τους κρίνεις. ⁴Όλη η αβεβαιότητα πηγάζει από την πεποίθηση ότι δεν είναι δυνατόν να ζεις χωρίς κρίση. ⁵Δεν χρειάζεσαι την κρίση για να οργανώσεις τη ζωή σου και σίγουρα δεν τη χρειάζεσαι για να οργανώσεις τον εαυτό σου. ⁶Μπροστά στη γνώση κάθε κρίση αυτόματα αναστέλλεται και αυτή είναι η διαδικασία που καθιστά την αναγνώριση ικανή για να αντικαταστήσει την αντίληψη.
3.VI.4. Φοβάσαι υπερβολικά τα πάντα, όλα όσα έχεις συλλάβει με την αντίληψή σου αλλά έχεις αρνηθεί να τα αποδεχθείς. ²Πιστεύεις πως επειδή έχεις αρνηθεί να τα αποδεχθείς έχεις χάσει τον έλεγχο επάνω τους. ³Γι αυτό τα βλέπεις σε εφιάλτες ή με ευχάριστη μεταμφίεση σ αυτό που φαίνεται να είναι τα πιο ευτυχισμένα σου όνειρα. ⁴Τίποτα απ όσα έχεις αρνηθεί να αποδεχθείς δεν μπορεί να έρθει στην επίγνωσή σου. ⁵Δεν είναι από μόνο του επικίνδυνο αλλά εσύ το έχεις κάνει να φαίνεται επικίνδυνο σε σένα.
3.VI.5. Όταν αισθάνεσαι κουρασμένος είναι επειδή έχεις κρίνει τον εαυτό σου ικανό να κουραστεί. ²Όταν κοροϊδεύεις κάποιον είναι επειδή τον κρίνεις ανάξιο. ³Όταν κοροϊδεύεις τον εαυτό σου πρέπει να κοροϊδεύεις τους άλλους, αν μη τι άλλο επειδή δεν μπορείς να αντέξεις την ιδέα ότι είσαι πιο ανάξιος απ' ό,τι εκείνοι. ⁴Όλα αυτά σε κάνουν να αισθάνεσαι κουρασμένος επειδή κατ' ουσία είναι αποκαρδιωτικά. ⁵Δεν μπορείς πραγματικά να είσαι κουρασμένος, αλλά σαφώς μπορείς να κουράζεις τον εαυτό σου. ⁶Η ένταση της συνεχούς κρίσης είναι κυριολεκτικά αβάσταχτη. ⁷Είναι περίεργο που μια ικανότητα τόσο εξουθενωτική έχει τόσους πολλούς υποστηρικτές. ⁸Όμως αν επιθυμείς να γίνεις συγγραφέας της αλήθειας δεν θα επιμείνεις στην κρίση. ⁹Τώρα αντιμετωπίζεις την κρίση με φόβο πιστεύοντας ότι μια μέρα θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. ¹⁰Αυτή η πεποίθηση μπορεί να υπάρχει μόνο στο βαθμό που εσύ πιστεύεις στη δραστικότητα της κρίσης ως όπλο άμυνας για τη δική σου εξουσία.
3.VI.6. Ο Θεός προσφέρει μόνο έλεος. ²Τα λόγια σου θα πρέπει ν αντανακλούν μονάχα έλεος επειδή αυτό είναι που έχεις λάβει και άρα αυτό θα πρέπει να δίνεις. ³Η δικαιοσύνη είναι ένα προσωρινό μέσο ή μια προσπάθεια να σε διδάξει το νόημα του ελέους. ⁴Ενέχει κρίση μόνο και μόνο επειδή είσαι ικανός για αδικία.
3.VI.7. Έχω μιλήσει για διάφορα συμπτώματα και σ αυτό το επίπεδο υπάρχει σχεδόν ατέλειωτη ποικιλία. ²Υπάρχει όμως μόνο μια αιτία για όλα αυτά: το πρόβλημα της εξουσίας. ³Αυτή είναι«η ρίζα όλων των κακών». ⁴Κάθε σύμπτωμα που δημιουργεί το εγώ εμπεριέχει μια αντίφαση. ⁵Επειδή ο νους έχει διασπαστεί ανάμεσα στο εγώ και στο Άγιο Πνεύμα έτσι ώστε καθετί που κάνει το εγώ να είναι ατελές και αντιφατικό. ⁶Αυτή η αστήρικτη θέση είναι το αποτέλεσμα του προβλήματος της εξουσίας. ⁷Επειδή το εγώ δέχεται μια ασύλληπτη σκέψη-ιδέα ως ιδιόκτητό του χώρο, μπορεί να παράγει μονάχα ιδέες που είναι ασύλληπτες.
3.VI.8. Το πρόβλημα της εξουσίας είναι όντως ένα ζήτημα δικαιοδοσίας. ²Αυτό είναι και το ουσιώδες λάθος όλων εκείνων που πιστεύουν ότι έχουν σφετεριστεί τη δύναμη του Θεού. ³Αυτή η πεποίθηση τους προκαλεί ιδιαίτερο φόβο, αλλά ελάχιστα απασχολεί τον Θεό. ⁴Εκείνος είναι όμως πρόθυμος να καταλύσει αυτή την πεποίθηση κι όχι να τιμωρήσει τα παιδιά Του, μόνο και μόνο επειδή Εκείνος γνωρίζει ότι τους κάνει δυστυχισμένους. ⁵Στα δημιουργήματα του Θεού έχει δοθεί η αληθινή τους Εξουσία αλλά προτιμάς την ανωνυμία όταν επιλέγεις να διαχωρίσεις τον εαυτό σου απ αυτόν που είναι ο Πρωταίτιος. ⁶Επειδή είσαι αβέβαιος για την πραγματική σου Εξουσία πιστεύεις ότι η δημιουργία σου ήταν ανώνυμη. ⁷Αυτό σε βάζει σε μια θέση όπου μοιάζει κατανοητό να πιστεύεις ότι δημιούργησες τον εαυτό σου. ⁸Αυτή η διαμάχη στο θέμα της αρχής έχει επιφέρει τέτοια αβεβαιότητα στον νου σου ώστε μπορεί ακόμα να αμφισβητήσει και το γεγονός ότι υπάρχεις.
3.VI.9. Μόνο όσοι παραιτούνται από κάθε επιθυμία για απόρριψη μπορούν να γνωρίζουν ότι και η δική τους απόρριψη είναι αδύνατη. ²Δεν έχεις σφετεριστεί τη δύναμη του Θεού αλλά την έχεις χάσει. ³Ευτυχώς το να χάσεις κάτι δεν σημαίνει ότι έχει εξαφανιστεί. ⁴Απλά σημαίνει ότι δεν θυμάσαι πού είναι. ⁵Η ύπαρξή του δεν εξαρτάται από την ικανότητά σου να αναγνωρίζεις την ταυτότητά του ή ακόμα και τη δυνατότητα να το τοποθετήσεις κάπου. ⁶Είναι δυνατόν να κοιτάξεις την πραγματικότητα χωρίς κρίση και απλά να γνωρίζεις ότι εκεί είναι.
3.VI.10. Η ειρήνη είναι μια φυσική κληρονομιά του πνεύματος. ²Ο καθένας είναι ελεύθερος να αρνηθεί ή να αποδεχθεί την κληρονομιά του, αλλά δεν μπορεί να καθορίσει ποια είναι η κληρονομιά του. ³Το πρόβλημα για το οποίο όλοι πρέπει να αποφασίσουν είναι το ουσιώδες ζήτημα της αρχής. ⁴Όλος ο φόβος τελικά προέρχεται – και μερικές φορές από δόλιους δρόμους- από την άρνηση της Αρχής. ⁵Η προσβολή δεν είναι ποτέ προς τον Θεό αλλά μονάχα προς αυτούς που Τον αρνούνται. ⁶Το να αρνηθείς την Αρχή Του σημαίνει το να αρνηθείς στον εαυτό σου την αιτία για την ειρήνη σου και έτσι βλέπεις τον εαυτό σου σε κομμάτια. ⁷Αυτή η παράξενη αντίληψη αποτελεί το πρόβλημα της αρχής.
3.VI.11. Δεν υπάρχει κανείς που με κάποιο τρόπο να μην αισθάνεται φυλακισμένος. ²Αν αυτό είναι το αποτέλεσμα της δικής του ελεύθερης βούλησης θα πρέπει να θεωρήσει τη βούλησή του ως μη ελεύθερη, διαφορετικά η κυκλική λογική (φαύλος κύκλος) αυτής της θέσης θα ήταν προφανής. ³Η ελεύθερη βούληση πρέπει να οδηγεί στην ελευθερία. ⁴Η κρίση πάντα φυλακίζει επειδή διαχωρίζει κομμάτια της πραγματικότητας μέσω της ασταθούς κλίμακας επιθυμιών. ⁵Οι επιθυμίες δεν είναι γεγονότα. ⁶Όταν κάποιος επιθυμεί υποδηλώνει ότι η βούληση δεν επαρκεί. ⁷Παρ' όλα αυτά κανείς έμφρων δεν πιστεύει ότι αυτό που αποτελεί αντικείμενο της επιθυμίας είναι τόσο αληθινό όσο αυτό που είναι προϊόν βούλησης. ⁸Αντί για το «Πρωτίστως αναζητήστε τη Βασιλεία των Ουρανών» πείτε «Βούλεσθε πρωτίστως τη Βασιλεία των Ουρανών» και έτσι θα έχεις πει «γνωρίζω ποιος είμαι και αποδέχομαι την κληρονομιά μου».