2.VII.1. Μπορεί να παραπονιέσαι ακόμα για την ύπαρξη του φόβου, αλλά όμως εσύ επιμένεις να φοβίζεις τον εαυτό σου. ²Σε έχω ήδη πληροφορήσει ότι δεν μπορείς να μου ζητήσεις να σε απελευθερώσω από τον φόβο. ³Εγώ το ξέρω ότι δεν υπάρχει, εσύ δεν το ξέρεις ⁴Εάν επενέβαινα παρεμβαλλόμενος ανάμεσα στις σκέψεις σου και στα αποτελέσματά τους, θα παραβίαζα τον βασικό νόμο αιτίου-αιτιατού. ⁵Τον πιο θεμελιώδη νόμο που υπάρχει. ⁶Αυτό θα ερχόταν σε απευθείας αντίθεση με τον σκοπό αυτών των Ασκήσεων. ⁷Θα σε βοηθούσα ελάχιστα αν δεν αναγνώριζα τη δύναμη της ίδιας σου της σκέψης. Θα ήταν λοιπόν πιο χρήσιμο να σου υπενθυμίσω ότι δεν επιτηρείς τις σκέψεις σου αρκετά προσεκτικά. ⁸Ίσως να νιώθεις σ'αυτό το σημείο πως πραγματικά χρειάζεσαι ένα θαύμα για να τα καταφέρεις να ελέγξεις τις σκέψεις σου και αυτό είναι απόλυτα αληθινό. ⁹Δεν έχεις συνηθίσει στον τρόπο σκέψης που παράγει τα θαύματα, ωστόσο μπορείς να εκπαιδευτείς. ¹⁰Όλοι οι θαυματοποιοί χρειάζονται αυτού του είδους την εκπαίδευση.
2.VII.2. Δεν μπορώ να σε αφήσω να έχεις έναν νου τον οποίο δεν επιτηρείς, διότι τότε δεν θα μπορούσες να με βοηθήσεις. ²Το να εργάζεται κανείς με τα θαύματα απαιτεί πλήρη συνειδητοποίηση της δύναμης της σκέψης, επειδή αυτή η συνειδητοποίηση θα σε κάνει να αποφύγεις τις διαστρεβλωμένες δημιουργίες. ³Διαφορετικά θα έπρεπε να γίνει ένα θαύμα για να ξαναγίνει ο νους υγιής, κι αυτή είναι μια κυκλική διαδικασία που δεν θα υποστήριζε την κατάρρευση του χρόνου στην οποία στοχεύουν τα θαύματα. ⁴Ο εργάτης θαυμάτων, λοιπόν, πρέπει να έχει πλήρη επίγνωση του αληθινού αίτιου και αιτιατού ως μια αναγκαία προϋπόθεση, για την εκδήλωση των θαυμάτων.
2.VII.3. Και τα δυο, και τα θαύματα και ο φόβος, προέρχονται από τις σκέψεις. ²Εάν δεν ήσουνα ελεύθερος να διαλέξεις το ένα από αυτά, τότε δεν θα μπορούσες να είσαι ελεύθερος να επιλέξεις ούτε και το άλλο. ³Επιλέγοντας το θαύμα έχεις απορρίψει τον φόβο, έστω και πρόσκαιρα. ⁴Υπήρξες φοβισμένος, σε φόβιζε οποιοσδήποτε και οτιδήποτε. ⁵Φοβόσουνα τον Θεό, εμένα και τον εαυτό σου. ⁶Έχεις παρερμηνεύσει ή και διαστρεβλώσει Εμάς, και έχεις πιστέψει σε ό,τι έχεις κατασκευάσει. ⁷Δεν θα το είχες κάνει αυτό εάν δεν φοβόσουνα τις ίδιες σου τις σκέψεις. ⁸Και οι φοβισμένοι πρέπει να δημιουργούν διαστρεβλωμένα έργα, επειδή παρερμηνεύουν την έννοια της δημιουργίας. ⁹Οταν δημιουργείς διαστρεβλωμένα έργα, πονάς. ¹⁰Ο νόμος του αίτιου-αιτιατού επιταχύνεται και επαληθεύεται, αλλά πρόσκαιρα. ¹¹Στην ουσία «Αίτιο» είναι ένας όρος που αρμόζει στον Θεό και το «Αιτιατό» του είναι ο Υιός του. ¹²Αυτό εισάγει ένα ζεύγος σχέσεων Αίτιου-Αιτιατού εντελώς διαφορετικό από αυτά που εσύ εισάγεις στη διαστρεβλωμένη δημιουργία. ¹³Συνεπώς, η θεμελιώδης διαμάχη σ' αυτόν τον κόσμο είναι ανάμεσα στη δημιουργία και στη διαστρέβλωσή της. ¹⁴Όλοι οι φόβοι είναι απόρροια της διαστρέβλωσης και όλη η αγάπη απόρροια της Δημιουργίας. ¹⁵Συνεπώς η διαμάχη είναι μεταξύ αγάπης και φόβου.
2.VII.4. Έχουμε ήδη πει πως πιστεύεις ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τους φόβους σου επειδή εσύ ο ίδιος τους δημιούργησες και η πίστη σου σε αυτό το κάνει να ξεφεύγει από τον έλεγχό σου. ²Όμως, κάθε απόπειρα να διορθώσεις το λάθος επιτιθέμενος στην κυριαρχία του φόβου είναι άχρηστη. ³Διότι, είναι σαν να επιβεβαιώνεται η δύναμη του φόβου και μόνο από την παραδοχή ότι ο φόβος είναι κάτι στο οποίο χρειάζεται να κυριαρχήσεις. ⁴Στο μεταξύ η αίσθηση της διαμάχης είναι αναπόφευκτη εφόσον κατέστησες τον εαυτό σου ικανό να πιστεύει στη δύναμη ενός ανύπαρκτου πράγματος.
2.VII.5. Το τίποτα και τα πάντα δεν μπορούν να συνυπάρχουν. ²Εάν πιστέψεις στο ένα τότε υποχρεωτικά αρνείσαι το άλλο. ³Πραγματικά, ο φόβος είναι το τίποτα και η αγάπη τα πάντα. ⁴Όταν το φως εισέρχεται στο σκοτάδι, το σκοτάδι εξαφανίζεται, ⁵'Ο,τι πιστεύεις είναι αληθές για σένα. ⁶Με αυτή την έννοια ο διαχωρισμός όντως υπήρξε. ⁷Ωστόσο , συγκεντρώνοντας το νου σ' ένα λάθος ισοδυναμεί με τη διάπραξη ενός νέου λάθους. ⁸Η σωστή διαδικασία διόρθωσης είναι να αναγνωρίσεις πρόσκαιρα πως υπάρχει ένα πρόβλημα, αλλά αυτό πρέπει να γίνει ως μια επισήμανση για την ανάγκη άμεσης διόρθωσης. ⁹Αυτό θεμελιώνει μια κατάσταση του νου η οποία επιτρέπει την άμεση Επανόρθωση. ¹⁰Πρέπει ωστόσο να τονιστεί πως είναι απολύτως ασυμβίβαστα «το τίποτα» και «τα πάντα». ¹¹Ο χρόνος δεν είναι παρά ένα εργαλείο που σου αποδεικνύει πως πρέπει να εγκαταλείψεις καθετί ασυμβίβαστο. ¹²Φαινομενικά (ο χρόνος) μοιάζει σαν σταδιακή ακύρωση. ¹³Η διαστρεβλωμένη δημιουργία τον έκανε αναγκαίο ως διορθωτικό εργαλείο. ¹⁴Η δήλωση: «Επειδή ο Θεός τόσο αγάπησε τον κόσμο του έδωσε τον μονάκριβο Υιό Του, στον οποίο όποιος πιστέψει δεν θα χαθεί και θά ‘χει ζωήν αιώνιον» χρειάζεται μια ελάχιστη τροποποίηση ώστε να αποκτήσει το αληθινό νόημά της, έτσι η φράση είναι στην πραγματικότητα: «Ο Θεός έδωσε τον κόσμο στον Υιό του».
2.VII.6. Πρέπει εδώ να τονιστεί πως ο Θεός έχει μόνο έναν Υιό. ²Εάν όλη η δημιουργία είναι Υιοί Του, αυτό σημαίνει πως τα πάντα είναι συστατικά μέρη της ολικής έννοιας Υιότητα. ³Η Υιότητα μέσα στην Ενότητα της αποτελεί το άθροισμα των μερών που την απαρτίζουν. ⁴Ωστόσο, αυτό συσκοτίζεται και συγκαλύπτεται αν κάποιο από αυτά τα μέρη απουσιάζει. ⁵Να γιατί η διαμάχη δεν μπορεί να σταματήσει και να λυθεί οριστικά, όσο κάποιο από αυτά τα μέρη λείπει, και δεν έχουν όλα επιστρέψει στην Υιότητα, εφόσον αποτελούν συστατικά τμήματα της Μοναδικότητάς Της. ⁶Μόνον όταν όλα επιστρέψουν μπορεί να γίνει κατανοητό το νόημα της ολότητας. ⁷Οποιοδήποτε μέρος της Υιότητας μπορεί να πιστέψει στο λάθος ή στην ατέλεια εάν έτσι επιλέξει. ⁸Όμως εάν το κάνει αυτό, τότε πιστεύει στην ύπαρξη του τίποτα. ⁹Η διόρθωση αυτού του λάθους είναι η Επανόρθωση.
2.VII.7. Έχω ήδη μιλήσει για την ετοιμότητα, αλλά μερικά πρόσθετα στοιχεία είναι βοηθητικό να σου δοθούν τώρα. ²Η ετοιμότητα είναι απαραίτητα προϋπόθεση για την εκπλήρωση. ³Αυτά τα δυο δεν πρέπει να συγχέονται. ⁴Καθώς δημιουργείται μια κατάσταση ετοιμότητας, εμφανίζεται συνήθως και ένας βαθμός επιθυμίας για εκπλήρωση, αλλά αυτή δεν είναι υποχρεωτικά αδιαίρετη. ⁵Η κατάσταση ετοιμότητας δεν υποδηλώνει παρά μόνο τη δυνατότητα για μεταβολή του νου. ⁶Δεν μπορούν να αναπτυχθούν η αυτοπεποίθηση και η πίστη πλήρως πριν επιτευχθεί πλήρης αυτοκυριαρχία. ⁷Έχουμε ήδη την πρόθεση να διορθώσουμε το θεμελιώδες σφάλμα της πίστης στο ότι μπορούμε να κυριαρχήσουμε στους φόβους μας και έχουμε τονίσει ότι η μόνη αληθινή κυριαρχία επιτυγχάνεται μέσω της αγάπης. ⁸Η ετοιμότητα είναι μόνο η αρχή της αυτοπεποίθησης. ⁹Αυτό μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς ότι πρέπει να περάσει ένα τεράστιο χρονικό διάστημα ανάμεσα στην κατάσταση της ετοιμότητας και της κυριαρχίας, αλλά επετρέψε μου να σου υπενθυμίσω πως ο χρόνος και ο χώρος βρίσκονται κάτω από τον έλεγχό μου.